Op de wyse: Het daghet uyt den Oosten.
Dit Kroes ken met den klaren
Breng ick de liefste myn
Om liefd’ te openbaren
Door de kracht vanden wijn
Daerna verlang ic vierigh, goedertierigh.
Om haer treur ick vol rouwen
En lyd’ int thert verdriet:
Door haer vriend’lijck aenschouwen
Mijn smerte van my vliet,
Daer door doet sy by desen, my genesen.
Ghelijck de wijn t’verblyen
Al in den mensche bringt,
Alsoo een droevick stryen
Sy my in’t jerte dringt,
Met haer schoone bruyn oogen, onghelogen.
Nochtans soo moet ick eeren,
Dese Princes seer jent,
Op hoop of sy wil keeren
Van my dit swaer torment,
En liefde lieflick loonen, met verschoonen,
FINIS.