Stem: In het Huysje sonder Glasen, &c. DOen Orangie zich met Spangie, Hadt vereenight door de Vree, Trock het moedighlijck Brittangie ‘t Oorloghs Lemmet uyt de Schee, Hy dreyght den dapp’ren Leeuw, Hy stroopt verwoet Het Koopmans goet, En bloet van Wees of Weeuw. Om haer hooft verslint de bladen Door de Inlantsche Krijgh en twist, Die haer in Koninghs bloet dorst baden, Gaf sich een koleurde mist.
De Schepen zeylen weer en werf Van ‘t leven en ‘t verderf, Het Nederlandts bloedt Geeft Lijf en Goet En Vissers in haer Erf. En hier toe voert hy op syn Kuste Macht van Schepen by de Zee, Dreyght den Leeuw sijn soete lusten, En verdoemt ons goede Vre’e: Nu leest men in de Courant Hoe dat in Amsterlandt Een Vloot leyt ree, Om gaen ter Zee Na Spaens of Franse strant. En onse Vloot in Zee gekomen, Vint hem nouwelijcks buyten Gaets, Heeft een Zeeuws Fregat vernomen, Dat ons preyde van veel quaets, Dus sendt ons Commandeur Al onse Schepen veur, Op de Zeeuse kust, Hoe dat men wist De Staten hare keur. d’Onse en Zeeuw met dertigh Kielen, Voor de Hoofden Kruysten doen, Vol gepropt met Oorloghs-Zielen, Kruyt en Loot sonder rantsoen: Ons Admirael is op ly gedraeyt, Hy schiet een schoot, Set uyt de Boot, De bloedt-vlagh waeyt. En na ‘t Pitsjaerden draeft de Ruyter Met sijn houte Paert in Zee, En terstont daer op besluyter Waer hy goede dienst mee dee: Maer even soo ‘t geviel, Te Pleymuyden in de Kniel, Sien wy daer Maet Een Kammeraet Die op ons dragent hiel, My belust met haer te Kooten, Stoude Kift en Koop om leegh,
Vingen Reef en Marszeyls-schooten, Smeeten Schenkels uyt de weegh, Wy ruckt’ ons Schut te boort, Terwijl men roepen hoort, Gebedt, gebedt, Een yeder set Sich neder op dat woort. En ons Capiteyn verheven, Na ‘t gebedt, ons vragen doet, Of een yeder is genegen Om te wagen Lijf en Goet, Men antwoordt ja: des doet Ons Luytenant vol moet, Op alles acht, De Stuyrman lacht, Matroos loopt als verwoet. Boots-en Schieman roept tsa jongen, Brenght ons Bouts en Reebants op, Daer wert Gentelman gesongen, Heyst u Marszeyls in den top, Ons Constapel terstont, Brenght Kruythoorens en Lont, Ons Corporael Brenght Loot en Stael En bijlen uyt het ront. En ons Admirael vol tooren, Op zijn Schip vol Schut, Tergoes, Groet zijn vyant na ‘t behooren, Brenght het op sijn duys avoes, ‘t Was uyt geen glas noch schael, Maer donder en Metael, Haer een bancket Wiert voor-geset Van Pulver, Vier en Stael. Hier op wackert fluckr een koeltje, Sy en wy die wenden net, Dus men haer op ‘t Hollandts Stoeltje, Noch eenmael kacken set, Men gaf soo dapper vonck, Een van haer Schepen sonck, De tweede raeckt in brandt, En blaeckt, en sprongh,
Met oudt en jongh, Gins stoot een tegen ‘t Strant. De avont Zon verhuyst na’t Noorden, Verlicht schaduwe en schijn, De Nacht verduystert ons de boorden Van de zwoele zuyder-klim, Dus hindert ons de Nacht, En daerom wiert de Wacht Weer uytset, En ‘s morgens met Den dagh haer komst verwacht. Maer den Suffer nijpt zijn Doren Dicht by ‘t Hooft, en druypstaert heen, Danckt den Schepper van hier boven, Samen voor gesonde Leen, Treet aen in u gemoet, Valt uwen Godt te voet, Singht in sijn lof, En roemt daer of, Gelijck als David doet. Wel op dan fiere Nederlanders, Maeckt vry Wapentuygh en Want, Taeckelt toe Schepen en Branders, En beschermt u Vaderlandt. Avoes, daer op dees kleur, Wy drincken daer een veur, Tot een besluyt, Een trooytje uyt, Ey spoelt de roock eens deur.
Cookies on Poetry Cove