Qiud Deus, cujus voci obtemperem?
DE Franse Haan, trots op zyn dubbele Kam verheven, Krait moedig, Wie kan nu myn sporen wederstreven? Ik ben de Schenker van den Kryg, en van den Vrê, Ik wekke Mars te velt, en maak hem weer gedwee, 'k Ontrust Europe in spyt van Jupiters vermogen, Schoon my zijn Arend dreigt met zyn verslindende oogen; Ik heb de Goutmyn van Peru in myn gewelt Als erfregt voor een van myn kiekens vastgestelt. Een enkle zonnestraal plag op myn kam te pralen: Maar nu een dubble kroon my siert met schooner stralen, Heb ik mynLodewyks Beelt, binnen Parys opgerigt, tusschen vier brandende lampen, gelyk de Papisten voor hunne Heiligendoen. Beeltenis ook schooner opgerigt, En mynen troon naast die van Jupiter gestigt. Tragt de Adelaar my in dien opgang stout te toomen, Zoo is 't uw pligt, Jupyn, zijn moetwil voor te komen, En uwen Zoon, daar 't Ryk der Franssen moet op draagt, Te styven met uw magt, in alles wat gy waagt, Op dat zyn Majesteit naast de uwe, in magt en waarde, Mag triumferen aan het uitterste eind der aarde, En zyn gewette kling den Bliksemdrager mag, Gelijk een Faëton, berooven van zyn dag, Tot hy van zynen val al 't Aartryk doe gewagen, Daar my geen bliksemvuur die zege zal ontdragen, Nog felle donder, op myn sabel neêrgestort, Waar meê ik hem vol moet de breede wieken kort. Zoo moet ik de Adelaar verbaast te rug zien vlugten, Uw lief, Europe, om uw bescherming niet zien zugten, En gyme toonen, dat in 't onheil 't geen zy draagt, Haar waarde schoonheid nog uw godlyk oog behaagt.
Cookies on Poetry Cove