Tegenzang.
Hier speelt wat meer dan menschlyks in.
Toen d'oude Hofzon raakte aan 't zinken,
Haar aardsche kroon liet om 't gewin
Van met een Hemelsche te blinken;
En dat de Zoon naar 's Vaders dood
Ten Ryke in 't harnas ingedreven,
Ontworstelde ter naauwer nood,
Daar zoo veel helden moesten sneven,
Zoo spelde men in zulk een' mist:
(En 't komt my heden versch te voren)
God heeft, na zoo veel stryds en twist,
Den Vorst iet beters licht beschooren,
Dan hy met zynen degen zoekt
Op wederspannigen te haalen,
Op volk, dat hem versmaad en vloekt.
Hy wagt, na jaaren lang te dwaalen,
Iet grooters, dan hy hoopen kon.
Nu ryst die Koninklyke Zon.