Op den zelven.
Hier leid d'onrust van Amsterdam,
Die door qua lust haar rust benam:
Hie rust d'onrust van 't Vaderland
Die in haar rust, zyn onrust vant.
Hy storf van de pokken,
Van vreugd luyen de klokken.
Hier schuilt Oranje by zyn grootvaar, Oom en Vader,
't Verlies van een bewaart de winst van al te gader.
Hier legt de Prins in 't graf gezonken,
Hoog tyd, het lyk heeft lang gestonken.