Matroosen vreught

Stem: Van de Mossel-kreeksche Papen. HOort toe Matroosen al te saem, Die varen by de Zee, Zijt ghy met storm of noodt bevaen, Godt helpt u op een Ree, Want menigh Boots-gesel Haer leven moeten wagen, Al op de zee rebel, By Nachten en by Dagen. De zee door Gods gehengenis Verteert soo menigh Man, Die al te samen van den Vis Verslonden worden dan Maer laes! wat leydt daer an Waer onse lichaems varen, Als Godt ons ziele dan Eeuwelijck wil bewaren. Wat lijt den zee-man al verdriet By nachten en by dagh, Als hy de doodt voor oogen siet En niet ontvluchten mach! Door storm en groot onweer, En gewelt van de Baren, Dat brenght ons dies te meer In anghst en groot beswaren Oock groot gewelt en tegenspoet Lijdt den zee-man vailjant: Van Turck en Roovers seer verwoet Worden sy aengerant, En veel Vyanden meer Die haer soecken te krencken, Die varen by der zee Mogen hier wel op dencken. Als sy oock op een lager wal Door stormen drijven voort, Seer haestigh sy de Masten al Dan kerven over Boordt, Dan sien sy weer de doodt Voor oogen met vertsagen, Somma, de sorgh is groot

Die den zeeman moet dragen: Godt helpt haer dan wel uyt den noot Die hem aenroepen seer, Hy wil niet den Sondaer sijn doodt, Maer dat hy hem bekeer: Want door sijn stercke handt, Gaet hy den Mensch weer laven, En brenght haer weer te Landt In een gewenste Haven. Als sy komen te Lande syn Soo is haer eerste werk, Te Bier of in de Brandewijn Maer weynigh in de Kerck; ’t Is daer vergeten dra Dat haer den Heer gepresen, Trouw hulp door syn gena Uyt anghst en groote vreesen. Als sy krijgen haer gelt in d’ hant, Soo is het haest verteert; Sy koopen daerom Lant noch zant, ’t Is voor Weerdin en Weert, ’t Is of hy ’t ergens vindt, Soo gaet hy domineeren, Dat men soo suerlijk windt Siet men soo licht verteeren. Met Vrouwtjes van den ligten aert Raken sy op het wildt, Sy moeten weder op de Vaert Als ’t gelt al is verspilt, ’t Is haer geen groote eer, Noch minder voor de Vrouwen, Want sy na Godes Leer Haar zedigh moeten houwen. Maer waer mach ick doch praten van; Wat siet men veel gepronck Dagelijks langs de straten gaen, Van dochters oudt en jonck, In Hollant over al Siet men haer gaen brageeren, Het komt door ongeval, ’t Sijn geen dochters met eeren. De zeeuwsche meysjes, wat een praet

Die weten oock seer wel, By nacht te danssen langs de straet Al met een Boots-gesel, En maken groot geraes Met de Ionghmans wilt weeten, ’t Sijn dochters van deux Aes, Of het is my vergeten. Maer is het niet een mal gelaet Van dese dochters hoort, By nacht te danssen over straet Den speelman die gaet voort, ’t Is haer geen groote eer, Sy konnen ’t lichtelijck dragen Want in Oost-Indien veer Hoort men van haer gewagen. De Iongmans agten’t voor geen quaet Sy seggen ’t is playsier Te danssen somtijts langs de straet Al met een Venus dier: Maer soo de Schrift vermelt Soo is het haer geen eere, Dat sy soo schoone gelt Soo roeckeloos verteren. Dese Iongmans en dochters fraey Die sijn seer wel bekent, Sy woonen op de Turf-kay Of ergens daer ontrent, Om dat sy eerlijck syn Soo wil ick haer niet laken, Want is den draet noch fijn Men souse groover maken. Gy jongmans hoort met goet bescheyt Houdt doch in drincken maet, Want Dronckenschap is (soo men seyt) De Moeder van het quaet; Leeft vry na Godes Leer Wilt quaet geselschap haten, Soo sal u Godt den Heer In vrede varen laten. Oorlof Matroos hoort mijn vermaen, Als ghy zijt in de noodt, Roept God den Heer van herten aen,

Bekent u sonden groot, Want die van herten seer Berouw heeft van sijn sonden, Die wort van Godt den Heer Genesen al sijn wonden. Doe men dit nieu Liedt eerstmael vant Voeren wy over Zee, Van Oost-Indien na ’t Vaderlandt, Naer Middelburgh de Stee, Met ’t schip Prins Hendrick ree In’t Iaer van dertigh negen En sestien hondert mee, Den thiende maert geschreven.