Op de wijse van den 92. Psalm: Het sijn heerlijcke dingen, &c. HOe veel heerlijcke dingen Geeft ghy o Heer! den Mensch, Vervolget boven wensch, Om uwen lof te singen. Die dit niet gaet betrachten Is een mensch dwaes en bot, En onverstandigh sot Met recht men hem mach achten. Wat veel heerlijcke wercken Verheugen ons hert seer, Die ghy aen ons, o Heer! Bewijst so elck kan mercken.
Wy gingen ons begeven Van ’t Lant in de wilde zee: Veel riepen, Ach en wee, Die wy lieten in leven. Door Tempeest, storm en winden, Gevaren in ons Schip, Bewaert voor Sant en klip, Zee-roovers quaet gesinden Veel nachten en dagen, Schoon stuyr, hoe ghy die gaeft, Ons leven soo gewaeght Seilend’ ons behagen, Ontrouwe menschen vele, Perijck’len menighfout, Die ons waren gebrout, Te nemen by de keele. Wy zijnse al ontkomen, Bewaert met Schip en Goedt, Gezegent overvloedt En sien hier goede stroomen. De Landt-man heeft sijn klagen, Elck beroep sijnen kruys, Ia elck in sijn Huys Genoegh om te verdragen. Maer wy die duysent dooden All’ oogenblicken sien; Is meer dan haer geschien, In onse groote nooden. Na dien dat soo voorspoedigh Af-gedaen is onse Vaert, En wy sinnen bewaert Lof zy u Heere goedigh: Ons vrienden zullen blijde, En wy oock met haer zijn En t’ saem voor uw aenschijn Droefnis stellen ter zijde. Wy sullen ons begeven Om loven dijnen Naem, En daer zijn deughtsaem In den gangh van ons leven. Den Armen oock bedencken, Daer toe ons Hemel-vaert!
U weldaedt sal bewaert Zijn sonder te krencken.
Cookies on Poetry Cove