Matroosen vreught

Stemme: Wilhelmus van Nassouwen. ALs men schreef sestien hondert En acht en twintigh Iaer, Was menigh mensch verwondert Als men sagh openbaer, Sulke Armade schepen West-Indisch Compagny, Elck een heeft moet gegrepen, Men was vrolijk en bly. De reys heeft aen genomen Den Generael Piet-heyn, Met syn Capiteyns vol vroomen En Officieren reyn, Zijn uyt Tessel gevaren Mey den twintighsten dagh, Godt die wil ons bewaren Voor jammer en geklagh, Met voorspoet en verblijden Langhs Engelant gelaveert, Kregen de Barels besijden, Madere gepasseert, Sint Vincent t’ onser vromen Quamen wy vrolijck aen, Daer Water in genomen,

Zeylden daer weer van daen. Quamen naer ons behagen Aen Ylie blance doen, Gingen daer Bocken jagen Al op de bergen groen, Soo veel na ons begeeren Brochten wy daer van daen, ’t Was om te lamenteeren Een Iongen bleef daer staen. Doen wy nu ververst waren Zeylden wy weder voort, Quamen, hoort myn verklaren, De spanjaerden aenboort, Langhs de Kuste wy voeren Van Cuba na West ent, Trompetten en Tamboeren, Hoorden men excellent. Doen vonden wy twee schepen Van onse Compagny, Wy hebben moet gegrepen, Matroos was lustigh bly, Elck wenschte met verlangen Al na de silvere Vloot, Wy namen onse gangen Na Kaep Antony bloot. Daer hebben wy gehouwen Op de Kust van Cuba, Op Godt was ons vertrouwen Allen tijdt voor en na. Twee Visschers daer gekregen, Vraeghden na de Vloot haer, Die hebben ons verslegen Dat sy niet in en waer. Den Generael onverdrooten, Als een Heldt delicaet, Heeft een schoot geschooten Al om den breeden raet, Om eenen raet te sluyten Tot dienst van ’t Vaderlandt, Om maken goede buyten Al uyt des spanjaerts handt. Daer na al sonder feylen

Zeylden wy metter spoet, Wy sagen weer ses zeylen, Men hadde goede moedt, Ons dacht hier sullense komen, Verblijden altemael, Maer het was sonder schroomen Onsen Vijs-Admirael. Oock het schip van Enckhuysen, De Groeningers bekent Die quamen daer aen bruysen Wy hebben weer gewent Des nachts hoort mijn verklaren, Voor den morgen-stonde root, Doen quamen wy gevaren Recht in de Silvere Vloot. Ian Cornelissen moedigh Ons vrome Kapiteyn, Sprack sijn matroosen goedigh Goe Moedt aen groot en kleyn, Hier mee, sprack hy gepresen, Zijn wy al t’ samen rijck, Wy riepen sonder vreesen Couragie alle gelijck. Rept handen ende voeten ’t Was over al te doen, Den buyt sal het versoeten, Elk als een Campioen, Eer de middagh was gekomen Lagen daer acht in ’t sout, Wy trachten t’onser vroomen Na haer silver en gout. Ses Gailjoens daer waren Te loever van ons plat, Wenden sonder beswaren Terstont al naer haer gat, Sy sijn voor heen geloopen Al na de Bay montant, Meenden te sijn ontloopen Wy hebbent by haer geplant. De Generael kloeck-moedigh Heeft haer terstont beknelt, Want sy vluchten spoedigh

En vreesden ons gewelt, Lieten de Buyt in handen Van den Ed’len Generael: Fy u wat groote schanden Ghy specken al te mael. Wie heeft oyt sulcks bedreven Sirre van Haukes niet, Noch draeght ghy moet verheven Lord Commerland daer siet, Syn Vijs-Admirael aerdigh, Moest blijven metter daet, Lof onse Generael waerdigh Soo langh de werelt staet. De Matroosen gemeene Op ’t Enteren gestelt, De scheepen groot en kleene Quamen in ons gewelt, Den Generael verheven Die sagh den schoonen buyt, De scheepen daer beneven Haelden het goet daer uyt. Gout, silver gingh men laden ’t Was een lust om te sien, Daer wy soo langh om baden Dat sagh men daer geschien, Concenillie seer schoone, En Indigo heel goet, Wy warent ongewoone, ’t Gaf de Matroosen moedt. Hoe sou men konnen swijgen Die groote kostelijckheydt, Dat men daer uyt sagh krijgen Van ’t silver daer geleydt, Seer groote sijde Balen, Seer groote sijde Rollen schoon, Ick moet het u verhalen, Met eenen Konincks Kroon. De slechtste waer gepresen Dat was Campechy Hout, En huyden uytgeleesen, Soo gingen wy in ’t wout, Orientaelsche steenen

Werden gevonde mee, Den Koninck mag wel weenen Syn herte doet hem wee. Zoo langh des werelts gronden De gulde son om-kruyt, Soo is tot geenen stonden, Gekregen sulcken buyt, Als daer nu heeft gekregen Den Generael Piet Heyn, En niet daer voor geslegen, Looft Godt vry algemeyn. Ghy Neptuna seer vlugge Verblydt u t’ eenemael, Ghy draegt op uwe Rugge Den Ed’len Generael, Eenen Zee-Heldt verkoren, Die geen gelyck en heeft Van die oyt is geboren, Of tegenwoordigh leeft, Bidt nu doch allegader Voor den Generael bemint, Die ons als eenen Vader Doet voor syn eygen kint: Dat Godt hem langh wil sparen Met gesontheyt heerlyck, En hier na vergaren Al in het eeuwigh Ryck. Wy zyn na huys gevaren September seventien, Ick hoop Godt sal bewaren Ons schepen algemeen, Vyf Galjoens mee genomen, Den Plat luys in den brant, d’ Ander zyn sonder schroomen, Al in den gront geplant. In Ianuary verheven Den tiende dagh voorwaer, Sagh men Piet Heyn gepresen Tot Rotterdam seer klaer Aen-komen met syn schepen En den Admirael Loncq, ’t Geschut wiert aengesteken,

Men gaf daer lustigh vonck. Soo haest in ’s Graven-Hage De tijding was verstaen, Dat den Generael brave Daer was gekomen aen, Den Prins (wilt hier op letten) Heeft sijn Garde geree, Terstont met haer musquetten Daer salvo schieten dee. Prijst Godt den Heer gestadigh, Out, jonck, groot ende kleen, Die ons tot noch genadigh Bewaert heeft algemeen, Wilt hem Lof-sangen singen Uyt dieper herten grondt, Nu hy ons heeft gaen bringen In rust op deser stondt.