Matroosen vreught

Stem: Wilhelmus van Nassouwen, &c. IN ’t Iaer negentigh sesse, Hoort toe ‘t werdt u verklaert, Sijn gekomen expresse, Tot Vlissing en vergaert, Vier-en-vijftigh Schepen schoone, Uyt Hollandt ende Zeelandt, Om de Engelsche Kroone Te doen goedt onderstandt. Sijn Excellentie verheven Met Heeren en Edellien, Heeft hem selven begeven Om te komen besien, Graaf Lodewijck van Nassouwe Trock met ons principael, Ionck-Heer Ian als die getrouwe Die was ons Admirael. Den eersten Mey verheven Sijn wy te zeyl gegaen, De Wielingh uyt gedreven Ende quamen onbelaen, Voorspoedigh sonder veel slaven, Eer den vierden dagh quam om, Tot Pleymuiden in de haven, Daer wast al wellekom. De Engelschen met hoopen, Scheepen seer wel gemant, Quamen daer oock aenloopen Vergaderden aen alle kant, Selfs quamen daer in persoone, Den grooten Admirael, Oock den Graef Essex ydoone, Was onsen Generael. Als wy nu al te samen, By een waren vergaert,

De Soldaten ook quamen Te scheepe onbeswaert, Zy waren in ’t getale Ontrent tien duysent gesien, Sy waren in ‘t generale Wel achtien duysent lien. In Iunius dertiene Is dees Armade veyl, Triumphant, heerlijck om siene Vertrocken onder zeyl, Hondert tsestigh Scheepen sane Seer weynigh meer noch min Zijn met goet wint gegane Naer Spanjen ’t zeewaert in. Wy liepen tien dagen De Barrelts in ’t gesigt, Des anderen daeghs wy sagen Den Vijgen bergh seer digt, De Kaep Vincent Maria Zijn wy voor by gerent, En quamen soo op leye, Daer wy ’t hadden gemunt. En sijn alsoo voorspoedigh Den lesten Iuny de vijn, Komen met herten moedigh Ontrent ’t Eylandt van Cades fijn, Nu Calis Malis geheten, Den Speck was seer verstoort Als hy het quam te weten, Wy wouden hem aan boort. Nu moet ick oock verklaren Binnen de haven breet, Lagh een Vloot om te varen Naer Indien al gereet, ’s Konings geweldige schepen Hadden sy tot Convoy, Sy waren daer benepen, ’t Was al hackelderoy. Nochtans al sonder meyen, Waren sy seere prat, Haer Scheepen en Galeyen Braghten sy in het gat,

Sint Philippus soo sy dachten Met seven hondert man, Die souden ons wel verwachten En keeren ons daer van. Wy als de onvervaerden Sijn gekomen bet naer, Ten ancker by de Spanjaerden Schooten dien avont daer, Een deel geweldige schooten, Dit was niet na haer sin, ’s Morgens heeft het haer verdrooten, Ruymden sy dies bet in. Bet in sijn sy geloopen Beneffens het poinctael, De Galeyen sijn gekroopen Onder Stad altemael, Maer wy sonder verdrieten Loefden sterk aen met gewelt, En drevense daer van met schieten Zoo datse ruymden ’t velt. De Galeyen moesten vluchten Al schooten sy seer sterk, Oock vreesselijck sonder duchten Uyt de Stadt en bolwerk, Haer schieten was niet te wegen, Want waer sy schooten een schoot Daer schooten wy weer tegen Zoo dat ’t haar haest verdroot. Doen sijn wy voort gevaren Volghden de Galeyen kort Die by haer schepen waren Onder ’t Poinctael en ’t Fort, Geweldigh gingh ’t daar aan’t schieten, Daer vloogh soo menigen kloot, Wel twee uren sonder verdrieten, Zoo menigen hondert schoot. De Spanjaarts moesten wijcken Al schooten sy seer lanck, De Galeyen gingen strijcken Al wast tegen haer danck, Wat konde vluchten met beven, Verlieten haer schepen met schandt,

Ses groote zijnder gebleven En drie staken in brandt. Sint Philippus was den eenen, Met noch twee ander groot, Den Vies-Admirael tot verkleenen Werdt ingenomen bloot, Zijn Vlagh, ’t mocht hem wel spijten, Werdt af geruckt metter daedt, Doen hoordemen roepen ende krijten Over die gantsche Armaedt. Wy duytschen als d’ onvervaerden Schietende na Painctael, Zoo gingen die spanjaerden Schampado al te mael, En hebben het Fort verlaten, ’t Was voor de stadt een grou, Wy planten t’ onser baten, Oranje, blance, blou. De soldaten met troepen Nu synde onbelaen, In Iachten en in sloepen, Maer haer Oversten saen Kregen hier door couragie, En voeren strax aen landt, By ’t Fort sonder quellagie, Oft eenigh wederstandt. Aen landt syn sy gekomen En strax voort gemarcheert, Naer de stadt toe als die vromen, Die sy ongefesteert Met vliegende Vaendels getrouwe Geweldigh namen ras, Daer ’t Edel bloedt van Nassouwe d’ Eerst der mueren was. d’ Edel bloet van Nassouwe Met den Graef ons Generael, Als Helden goet getrouwe Waren die principael, De spanjaerden moesten wijcken Al schooten zy seer verstoort, Naer ’t Casteel gingen zy strijcken, Dat gavens op met accoort.

Ons wiert de Stadt gewonnen De Vaendels daer geplant, Geplondert en deur ronnen, De Spanjaerden tot schandt, Een wonder werck verheven Is daer doen noch geschiet, Ten selven dagh voorschreven Den eersten Iuly siet. ’s Anderen daeghs ’t heeft gebleken Sijn de Galeyen ree, Voorts door Herodes treken Wegh geruymt tot in zee, Haer schepen moesten daer blijve Die sy verlieten met schandt, Ontrent dertien en vijve Staken sy selfs in brandt. Dus lagen wy daer gestreken Ick segh ’t u overluyt, Ontrent twee volle weken, Veel kregen goeden buyt, Soo werden huysen en sloten Daer over al in ’t Landt. Met de Stadt overdroten Geplondert en verbrandt. Zoo quamen die soldaten Doen wederom aen boort Hebben de Stadt verlaten Om dat sy was verstoort, Zijn Toorn wiert afgeschooten ’t Was om die Klocken goet, Veel metalen schuts gegoten Werd’er verkregen soet. Den vijftienden Iuny reene Zijn wy vertrocken blij, En quamen aen ’t Landt gemeene By de Caep sint Mary, Ick segh ‘t u sonder liegen Ons Leger sloegh daer neer, Daer sagh men ’t Vaendel vliegen Oranjen van der Veer. De Vaendels lustigh vloogen En sijn voort onvervaert

Naer de Stadt toe getogen Van Pharao sterck vermaert, Drie Iachten kloeck van sinnen Met Nederlanders gemant, Hadden die Stadt al inne, De vaendels daer geplant. Wy vonden de Stadt open De Spanjaerden villeyn, Waren daer uyt geloopen, Schampado groot en kleyn, Was ’t niet een groote schandt, Te verlaten sulck een Iuweel, Staken daer in den brandt De Stadt met haer Casteel. Doen Pharao nu (wilt merken) Was berooft en verbrandt, Met huysen, Kloosters, Kercken Rontsomme daer in ’t Landt, In Iuly twintigh en seven Quamen wy weer aen boordt, Des anderen daeghs verheven, Sijn wy geloopen voort. Wy gingen dus spanceeren De Cape sint Vincent En quamen soo laveren De Funsterre ontrent, Voor de Crongie wy quamen, Thoorhol lagh dichte voor, Doen wenden wy al te samen Af van de Caep Prijoor. Doen wy nu soo met luste Verstaet wel mijn bediet, Over al de spaensche Kuste Hadden door loopen siet, Geen schepen daer en vonden Soo lieten wy voort gaen, Naer pleymuyden tot dien stonden Daer qamen wy onbelaen, Augusti den dagh achtiene, En schooten seer playsant Triumphen heerlijck om siene En quamen triumphant,

Voorts in Duyns met hoopen Daer hielden wy gemeen, En syn doen voort geloopen, Schooten adieu in ’t scheen. Looft Godt de Heer verheven Kryghs-lieden triumphant, Dat hy ons heeft gegeven Victory en bystand, Stryt als vrome Krijgs-knechten, Dient Godt van herten bly, Laet ons kloekelijck vechten Tegens spaens Tyranny.