Voys: Wel Daphne zo verzuft.
EEn Kint van 's Moeders dragt,
Ter wereldt voortgebragt,
Vervalt in veel gebreken:
't Werd somtijts tegen dank
Gevoet met spys en drank
Eer 't sijn gebrek kan spreken:
Als hy wat meerder weet
So wert hy school besteet
Na d' Ouders goet behagen,
Daer blyft hy weer verheert,
Een eer hy werd volleerd,
So moet hy veel verdragen.
Na dees bedroefde tijd,
Wast hy in meerder strijd,
In 't bloejen van sijn jaren:
Als nu kweld hem de min
Dan weerleid hert en zin
Om rijkdom te vergaren.
Schoon dees bedroefde mensch,
Nu heeft na wil en wensch,
De liefdens lust verwonnen,
Dan is door tegenspoet
Of door verlies van goed,
Sijn droefheyd weer begonnen
Dus raek een mensch te tijd,
En 't sleur sijns leven kwijt,
Met kwelling, jammer, klagen,
Dit is van kindsheid af,
Tot dat hy weer na 't graf
Met droefheid werd gedragen.
Gelijk de vloed, de zee,
Zo gaet het leven mee,
Dan laeg dan hoog geresen,
Dan vreugt dan weer verdriet,
Dan rijkdom weer tot niet,
't Is nog als 't plag te wesen.