Voys: Lagt mijn Matresse altijd om my.
BAchus komt dalen eens by mijn neer,
d’Min die brengt mijn staag in mizeer,
’k Wil niet meer zugten, ’k laat ’t Minnen-staan,
En ik ga klinken,
By Nagt en Dagen, dat staat my wel aan,
Ik houd van Drinken.
Maar niet van ’t Minne dat ’s uyt mijn zin,
Ik houd van Bachus en niet van de Min,
’k Zal van uw vlugten, en gaan tot de Wijn,
Doet mijn herleven,
Houd ons uyt zugten, en ook uyt veel pijn,
De Wijn doet leven.
Want al uw Lonken en mal gezigt,
En uw zot Wezen mijn niet meer verligt,
En ook uw Leven, staan mijn niet aan,
Gaat weg Sottinne,
Want uw manieren, die doen mijn gaan,
’k Zal uw niet Minne.
Want al het Minnen ’k verlaaten zal,
’k Ga nu drinken met een goed geschal,
Want Bachus die geeft aan my veel plyzier,
Zouder veel zugten,
’k Zal Philis haaten met al haar ziwer,
’k Ga van haar vlugten.