Stem: Als 't begint. HAest u mijn schoon Vriendinne, Rijst uyt den slaep der sonden zwaer, Komt te landewaert inne, Aensiet de vrucht des Meys aldaer, Elk Dierken soekt sijn wederpaer, De bloemkens lustig spruyten, 't Verheugt hem al verr' ende naer; Lief ligt gy nu in muyten? Lief, &c. Ik leg vol van gebreken, Eylacy Lief! tot der dood gewond, Van rouw mijn oogen leken, Van sonden ben ik ongesond,
Noit mensche soo mismaekt en stont: Wat deed' ik oyt gebooren? De dood word my voor 't leven gejont, 't Gaet met my al verlooren, 't Gaet, &c. Ik ben de Mey verheven, Die op Calvarien was geplant, Voor u liet ik mijn leven, Als een recht minnaer triumphant, Waer door u geopent was playsant, Mijn Vaders Rijke schoone; Kom laet ons gaen gesaemder hand, Onfangt des levens Kroone, &c. Werwaerds sal ik my wenden, O katijvig mensch! van elk verfoeyt, Vol druks en zwaer ellenden,
Vol sonden ben ik opgeroeyt, Den tijd mijns levens my vermoeyt, Tot schade word ik bevonden; Wat baet my de Mey schoon gebloeyt, Ik schame my mijn sonden, &c. My deert u groot benouwen, Daerom quam ik uyt mijn Vaders schoot; Om u reyn fleur der Vrouwen Heb ik geopent mijn wonden rood: Kiest nu het leven voor de dood; Om u wierd ik geslagen Aen 't kruys, daer ik mijn bloed vergoot, Stilt doch u bitter klagen, &c. Mijns herten melodye Heb ik gehoort van u verblijd,
Al mijne melancolye, En zwaer gepeysen ben ik quijt, Nu ben ik in den geest verblijd, Dat gy my hebt genesen; Ik dank u reyn Lief gebenedijt, Gy zijt waerdig gepresen, &c. Ik ben een Spruytje Jesse, Een Konings Soon en Davids Kind: Hierom mijn schoon Princesse, Wel salig is hy die God bemind: Daerom u ziele ruste vind; Want so daer van my staet geschreven, Ik ben die bind, ende ontbind, Den weg, waerheyt, en 't leven, &c. Nu dank ik u vol eeren,
Princelijk Lief van uwer deugt, Dat gy my dus komt leeren, Sy sende my d'eeuwige vreugt; Ziel ende lijf is nu verheugt, In u, Minnaer bequame, In u krijg ik mijn geneugt, Heylig is uwen name. Heylig is, &c.
Cookies on Poetry Cove