Wys: Wat is ’t niet een droevig leeven.
1Ach wat kan een Zeeman hoopen,
Als de wind des ongeluks blaast,
Want daar is geen troost meer open,
Daar de liefde driftig vaart,
’t Is een leeven zonder leeven,
’t Is gestadig sterven pyn,
Als twee herten zaamen kleeven,
Moet het scheiden doodelyk zyn. bis.
2Ik moet helaas dan van uw scheiden,
Ach wat een smaad en wat een spyt,
Daar wy elkander alle beiden,
Minnen in oprechtigheid,
Ik zweer u by myn dood en leven,
Dat ik nooit myn echten trouw,
Aan een ander hand zal geven,
Als aan uw myn schoon jonkvrouw. bis.
3Staak uw klaagen edele minnaar,
Uwe trouw is my bekend,
Eindelyk word gy verwinnaar,
Zo gy voorts standvastig bent,
Bitter valt het dus te scheiden,
Van uw myn alderliefste pand,
Maar na leiden komt verbleiden.
Waare liefde houd steeds stand. bis.
4Ach wie troost my in myn klaagen,
Wie treft dus myn ziel en smert,
Wie ontfermt zig myner klaagen,
Daar ik van overrompeld werd,
Moet ik my van u begeeven,
Ach myn schoonste zielsvorstin,
Eenigst leeven van myn leeven,
Waarde voorwerp myner min. bis.
5Treurt niet ’t kan niet anders weezen,
Uw vertrek is vast gesteld,
Toon uw trouwheid steeds aan deezen,
Blyf door haare min verzeld,
Niets zal uw van haar verdryven,
Schoon zy alles tegen kant,
Zy zal uw standvastig blyven,
Vaart gerust na ’t Japansche Land.