Voys: Al van soo schone, &c. EYlaes wat pijne, Mijn vreugt verdwijne, Eylaes wat een pijne gevoelt mijn hart Mijn Liefte die my trou had gezwooren, Heeft mijn verlaten wat droeviger smart, Help my hemel nu ben ick verloren Want van droefheyt sal barsten mijn jonk Hardt. Als hy my vryden, Scheen hy vol lijden Als hy my vrijden scheen hy mijn Vrient, Sijn soete praet heeft mijn hart ontlooken Ik heb hem trouwelijk bemint, maer ‘k was dwaes dat ick sijn woorde geloofde, Want ick my nu Eylaes bedroogen vint.
Berst uyt nu tranen, Ontsluyt u kranen Berst uyt nu tranen vermeert mijn klagt, Twee kinders heb ick van hem verworven Twee kinderkens tot eender dracht, Och Hemel waer ick in ’t baren gestorven Soo waer ick niet onder de voet gebragt. Wat sal ick maken, Wat sal ik raken, Wat sal ick maken, Ick weet geen raet, Mijn teere bloetkens die suchten en kerme Och Heere Godt my toch bystaet, Wilt my ende kinderkens tog ontfermen, want van droefheyt mijn hart wort disperaet. Wat baet mijn klagen: Nagt ende dage, Wat baet mijn klagen hy is gevlucht, Ick weet niet waer ick den vader sal vinden Dus moet ick Leven in ongenucht Komt wreede minnaer en wilt my verslinde Verslint mijn met de een en d’ ander vreugt. Waer zijt gy henen, Ende verdweenen Waer zijt gy henen valse minnaer, Komt siet u Schapen, hoe sy u gelijcken, Het is u Vlees en Bloet voorwaer, Wilt gy van my afkeeren en wijcken, So treckt in ’t minste nog u Kinders naer Nu is hy henen, Ende verdwenen Nu is hy henen en mijn veracht, Die mijn sijn troutje soo minnelijck bode Stond voor mijn deurtje so menige nagt Is nu eylaes uyten Lande gevloden, Nu hy mijn heeft tot desen val gebracht. Gaet u vry bergen, Die my quam tergen Gaet u vry bergen in ’t woeste Woud, Ick sal den Hemel tot wraeck verwecken Dat hy sijn Blixem over u spoud, Het sy u Boomen of bladers bedecken, Ick sal niet rusten voor dat gy my trout. Mijn teere Schapen, Stelt u tot slapen Mijn teere Schapen ontfanght mijn borst, Ick sal u met melck van gramschap voeden Op dat gy na u Vaders wraecke dorst, Ock neen! den Hemel die sal hem behoeden ’t Is tijd mijn zieltje dat gy tranen stort. Gy Dochters reyne, Teer ende kleyne Gy Dochters reyne toch voor u siet, Neemt hier een spiegel aen my op heden, Gelooft de woorden der Minnaers niet, Acht niet haer vleyen schoon sy wat streelen So komt gy niet als ick in ’t zwaer verdriet.
Cookies on Poetry Cove