En daerom en niet treur ick.
Of ’er eenen is verloren,
Dat en is al niet met al,
Weder heeftm’er twee verkoren,
Daer mee ick my troosten sal
’t Zuchten sou mijn doch niet baten,
Vrolijckheyt bemin ick siet,
Heeft mijn liefje mijn verlaten,
En daerom en treur ick niet.
‘k Zal wel aen een Vryer raken,
Die uyt reyue min getrou,
En uyt liefde my sal maecken
Tot sijn lieve waerde Vrou,
Die sal ick sijn lusten laten,
Na sijn wil volbrengen siet,
Heeft mijn Liefjen my verlaten,
En daerom en treur ick niet.
‘k Heb geen lust in geyligheden,
Of in vuyle Ydelheyt,
Ofte in on-eer-baer-heden,
Ofte in lichtvaerdigheyt,
En ick sal het altijt haten,
Wat my voor komt of geschiet,
Heeft mijn Lief my nu verlaten,
En daerom en treur ick niet.
Vreese heeft my weder-houwen,
Anders was het wel gebeurt
Had hy my geen Trou gehouwen,
Dan had ick te laet getreurt,
Dus ist best een dingh gelaten,
Als te klagen vol verdriet,
Heeft mijn Liefje my verlaten,
En daerom en treur ick niet.
Ionge Dochters al-tesamen,
Wie dat gy oock wesen meught,
Hout u eerbaer en bequame,
In het bloeyen van u Ieught,
Schout de Vryers ydel praten,
Ende wacht u voor verdriet,
Want mijn Lief heeft my verlaten,
En daerom en treur ick niet.