Voys: Lestmael als ik uyt wandelen, &c.
SChoon ick, o Iuffertje! mijn lust,
Heb in u lieve troetel-schoot geblust
Weest daerom niet mijn Amaril ontset!
Ick weyger u geensints het Echte Bedt.
O neen! u wesen is te soet,
Dat my in nieuwe min steedts blaken doet,
En u vergode glans, en aerdigheen,
Hebben my eer verwonnen, als bestreen.
Ach! hoe soet is die uur en tijt,
Die ick met u Lief kussende verslijt
My dunckt dat ick dan eerst geluckigh leef
Als mijne Lippen aen de uwe kleef.
En met mijn Hant u Borst aenroer,
En dan om hoogh, en dan om laegh toe voer
O Nector vaetjens! waerdigh voor de Goon
O Nector veatjens! waerdigh voor de Goon.
Amaril aen haer Minnaer.
Kom hier mijn waerde Lief, kom hier!
Indien by u noch is dat minne-vier,
Dat soo te branden placht in desen schoot:
Ach! sonder u is Amarillis doot.
Kom dan mijn Ganimedes, kom,
O Roover van mijn kuysse Maeghdeblom
Ach gunt my dat ick u omhels en kus,
En door u vlamme oock de mijne blus.