Draeght daer op uw roem.
Meent ghy te zijn gerust,
Als ghy uw brant geblust
Hebt naer uwen lust,
Neen seker, beelt u dit niet in,
Het viel heel anders uyt,
Een Boer seer wispel-tuyt,
Hoort hoe het hem gingh.
Tot Seven-huysen wis,
Dees Boer woonachtigh is,
Hy heeft hem vergist
Aen eenen Dochter, dien hy vraeght,
Al na een lanck gevry,
Om eens te slapen by,
Stout en onversaeght.
Dees Dochter wou haer eer
Niet wagen voor een keer;
Maer hy komt staegh weer,
En smeeckt, en vleyt haer aen het oor,
En biet haer aen sijn Trouw,
En eyst haer voor sijn Vrouw,
Dus kreegh hy gehoor.
Soo quam de soete min
Haer mee ten boesem in,
Dit gingh na sijn sin:
Dus, na al te veel vryigheyt
Met dese losse quant,
So raeckt de pap gebrant,
Al in korten tijt.
Doen was het spel verset,
Sy raeckt in ’t Kinder-bedt,
Doch hy schreef wel net