Stemme: Wel pots hondert duysent, &c. LUystert Vrienden, maer gants velten, Dit bedingh ick u voor of, Staet doch vast op beyd’ u stelten Maeckt het Lachen niet te grof, ’t Schijnt de Werelt rolt en valt Een ander ralt, derde kalt, En seyt dat sy is met Kinde Siet soo leyt sy staegh en malt. ’t Is nu niet heel langh gebleven,
Dat een Vrouw in deser Stadt Haren man heeft sy gebeden, Dat hy doch de Bueren rat Halen sou want sprack sy ‘k voel, Een zwaer gewoel, En groot krioel, En maelt door mijn gantsche leden, Dat ick schier rolt van de Stoel. Haren man was seer verlegen, Ziende dat sijn Vrou in noot Was, dus is hy voort getegen, Tot de Bueren daer hy stoot En bonst lustigh op de deur, Tot dat sy veur, Sonder getreur Quamen, sprack wilt excuseren, Mijn dat ick soo laet u steur. ‘k Bidt u Buertjens vriendelijcken Siet mijn Vroutje zit vol pijn Dus soo komt doch haestelijcken, ‘k Loof het sal den Arbeyt zijn Daer van daen op staende voet, Gonch hy met spoet, den goeyen bloet Om het Vroet-wijf voort te halen, Dien hy mee de weet aen doet. Kort na dit was ’t Huys in roer, Geheel met al de Wijven En met een oock de Vroet-moer, Die quam daer mee aen stuyven ’t Was stae vast daer al den bras, Doen op dit pas, ’t Was repje ras Men sou daer een Kintje halen, Maer ’t noch niet gemaeckt en was. Maer soo ras als Grietje Moer, Aen ’t werrick sou beginnen, Soo sprack sy ghy slechte sloer, Wat drommel isser binnen, U een Kint, het mocht een struyf, Gy slechte duyf, Ick segh gy kluyft Want gy draeght soo veel een Kintje Als de windt die daer heen stuyft. Denckt eens hoe de Bueren al, d’Een op d’ander gongh kijcken En seyden in dit geval, Wie sal dit Kint doch lijcken
Stijntje sprack ja wel ick gis, Het sal voor wis, Sijn eenen Vis Die een Ionas uyt sal spouwen, Pleun sprack, Stijn wat ghy hebt mis. ’t Sal een Korde Wagen sijn, Die gemaeckt is door ’t droomen, Van een Engels Poddingh fijn Nu in de Kraem sal komen, Maer Ael Leep-oogh die riep weer Dit Kint seer teer, Is doot te seer Schrick, weer in de dop gaen kruypen, ’t Sal noch komen wel een keer. Zara, Maey en Pieternel, Die spraken weer daer tegen En seyden dit Kint dat sel, Sijn dagen niet ter degen Komen op de rechte baen, Nu noch voortaen, Zoo spraken ’t saem Al de Vroutjens tot malkander, Dus ist best dat wy weer gaen. Kraem-heer had wel in een hoeck, Gewenst te mogen steecken, Dreet van anghst schier in sijn broeck Ziende so vreemde streecken, Dus so zwoer hy O gants doot, Wat schande groot, Nu rechte voort Komt mijn over, och Gebuertjens, ‘k Bid verzwijght dit toch in noot. Maer sijn Vroutje t’aldermeest, Beanghst was sonderlingen, Sy van schaemt haer schier bedeest Maer hoort wat sy aenvingen, Sy dee in een weeck of twee, Niet eenen Tree, Al van haer stee Maer bleef leggen op het Bedde, ’t Was van schaemt dat sy dat dee. Oorlof Vroutjens dit doch vliet, Want siet van malle droomen En sult gy in ’t minste niet, Daer van in de Kraem koomen Want ’t sou wonder wesen dat, Wanneer gy rat, Een Kintje hadt, En dat gy het niet sou voelen, Siet de Logen is te plat.
Cookies on Poetry Cove