Stemme: Aertje die is aerdigh. 'TIs al weer Victory, Siet wy Geusen vry, Toonen vreught en glory, Mits wy hooren bly Dat de macht van Spanjen, Onse Staten kent, En onsen Oranjen
Prins, veel Schepen sent.
Doch door Godts genade Is ons dit verleent; Want tot onser schade, Was de Vloot gemeent, Daer men seydt twaelf jaren, Aen is toe gerust, Eer sy is gevaren Van de Spaensche Kust.
In de sestigh Schepen Kloeck en sterck bemant, Hebben sy gaen slepen, Naer het Vaderlandt, Daerder twaelf opwachten, om te wederstaen, Waer sy seer om lachten Als sy 't sagen aen.
Is dit al de sterckheyt Sey den Admirael, Die de Geus in 't werck heyt, Sulck een hoopjen kael Weet ick t' overwinnen, Met mijn Schip alleen,
En te senden binnen Onse Roomsche-steen.
Maer wanneer ons Helden Met den Harpenaer, Ridders snaren stelden, Wierdt men haest gewaer Hoe zy konden speelen, Met de Geusen Tromp, Dat zy met haer beelen Haseleerden plomp.
Door langhduerigh Schieten Raeckt ons Kruydt om veer, Doch tot ons genieten, Kregen wy haest meer Van ons Fransche Vrienden, Die ons gau en rap, Kloeck en willigh dienden, Dat wy bleven schrap.
Van ons Heeren Staten Schepen quamen streck, Ons noch vijf ter baten, En wy kluyfden Speck,
Dat elck was verwondert, Dat het Geus geblas, Tot Madrid gedondert Heeft, in 's Konincks kas.
't Was doen al eylacy! Heerooms Engels-maet, Doet ons nu de gracy, En den Geus verslaet: Want het boos Nassouwen, Plaeght ons totter doot, Weest ons nu getrouwen, En een vriendt in noot.
Hy verhoord' haer vleyen, Desen vrientschaps-man, Leyd' hem tusschen beyen, Maer hy most daer van; Met een brantschip laeyen, haer den Geus weer sloeg, Dat dees Papegaeyen Uyt Bretanjen joegh.
Dese Papen-vogels Zijn op 't lest vertsaeght,
Door ons Trompen Kogels, Heel verstroyt gejaeght, d' Een die raekt aen 't Stranden, d' ander sonck in Zee, Sommige Verb[r]anden, En de rest most mee.
Door den reuck der Geusen Gingen, heel t' onvreen, Wel thien Duysent Neusen, Sonder biechten heen, Maer ons volck verslapten, Weynigh voor de vuyst: Soo dat wy daer knapten Vijf-en-twintigh Duyst.
Vroome Batavieren Looft den Heer met vreught, Laet sijn Geest u stieren, Op den wegh der deught, Wilt de vryheyt soecken, Als een Christen Knecht, Dat ghy met verkloecken Altijdt eer bevecht.
Prins inwoonders rustigh,
Bromt op desen Strijt, En Victory, lustigh, Oft de Papen spijt; Doet de Klocken klincken, Steeckt de Fackels uyt, Laet de Wimpels blincken Voor d' Hollandsche Bruydt. Weest voorsichtigh.
Cookies on Poetry Cove