Stemme: O nacht jaloerse nacht. BLaest op vergult trompet, (o Fama) nu ter eeren, Van onsen vroomen Heldt 't Edel Nassouwen bloedt, Op 't spoor der waerheydt let Tot ydel roems af-keeren De deught ter jonst vertelt Van 't Ridderlijck gemoedt.
Als David jong gejaert, den Goliath vermeten Bestreen en bracht ter neer Door Godts hulp soo geluckt Soo oock ons Prins vermaert, Als Duyfken leegh geseten
d' Hoogh vliegend' Arents veer, En vry heeft afgepluckt.
Als op hoop' des gewins, den lantman in het sayen, Zijn zaet in d' aerde werpt, geduldigh niet verstout, Alsoo heeft oock ons Prins In 't Veldt hem gaen verfraeyen, Met Lans' en Sweerd gescherpt Op Godes jonst betrout.
Die hy oock heeft gevoelt, in 't Christelick aenveerden, Om voortaen Godes Woordt, En des Landts vryheydt schoon, Hoe 't Beest als heeft gewoelt, Zijn doen bleef in 't volherden, En gingh voorspoedigh voort Kreegh lof met hoogen toon.
Zijn proef voor Axel bleeck Voor Hemert van gelijcken, Steenbergen, Rosendael,
Ontmoedt was voor haer 't sienst, Des Heusden niet besweeck, Den vyant moest selfs wijcken Hy dwong haer al-te-mael God en het Landt ten dienst.
Binnen 't Kasteel Breda Een Turf Schip wierdt getogen Als eertijdts binnen Troy: En, was het Griecksche Peerdt De Stad moest volgen na // Als aerdighlijk bedrogen, Den Vyandt vloot als Hoy, Ons Prins kreegh sijn begeert.
Voor Zutphen was dan 't Spoor Voor Deventer oock mede, Daer Oorloghs Daden kloeck Veel waren straf gepleeght, Dan hadd' hy Deflziel voor
Hulst, Nimwegen de Steden, en elck na stout besoeck Dienstwilligh haest beweeght.
Steenwijck moest wijcken oock Van haren trotz verheven, Door 't moedigh kloeck beleydt Van desen Vromen Vorst // Coeverden nedrigh doock Geertruydenberg daer neven // tot Hollands sekerheyt Brandt, Roof en Moordt geschorst.
Na dat van Coevoerd wegh Verdreven was 't versaeghde, En 't krachtigh' noch uytspoogh In bitterheyt zijn, al // Soo viel daer voor 't Belegh Waer door 't eyndelijck vertraeghde 't Opspringh der Mijne hoogh Wracht Groeninghs diepen val.
Turnhoutschen fellen slagh In 's Winters koude dagen,
Ons Prins kloeck in het stuck Geslagen heeft ter tijdt // den Vyandt t' onder lagh, Die vielen in haer plagen, Dus waren wy van druck // door Godes hulp bevrijdt.
Berck, Alpen, Meurs, en Goer, Enschede, Grol, en Lingen // Ootmaertsen, Oldenzeel, Breedvoort, elck voelde stoot Voorspoedigh hy voort voer Met ernst des' al te dwingen, Dat hy die kreegh tot deel Tot 's Vyandts schade groot.
Den Vyandt snellick quam Seer moedigh met geschallen In Bomm'ler Weert als woest, En oock voor Bommel dan, Ons Prins sijn voordeel nam, Was selfs daer Vest en Wallen,
Den Vyandt wijcken moest En schiet met schand daer van.
Den tocht na Vlaenderen perck Seer Princelijck begonnen, nam een geluckig eynd, d' Eerts-Hertogh kloeck gemant Besprongh ons Prins daer sterck, Die van hem was verwonnen, Sijn macht en eer verkleynt In hecht bleef d' Admirant.
Als moedigh Held befaemt Ons Prins noch quam te Velde Na Thienen was 't gedraef Den Velt-Slag hy aenbiet, den Vyand die beschaemt Hem in beschanssingh stelde, Op 't lest de Stadt de Graeff Haer buyghsaem buygen liet.
Nae 't Vlaemsche Lant ter spoet
Dees' Held hem weder pooghde, Dat Yssendijck en Sluys, Met Aerdenburgs gewest Hem vielen haest te voet, Godt ons sijn hulp betooghde Daer 't Spaensch Galeys gespuys Verlaten moeste 't nest.
Hebben Romeynen stout Eer-kransse oyt verkregen // Tot loon der kloeken daet Door vroomheydt uytgericht, Niet min ons Prins bedouwt // Is met alsulken regen Als zijnde 't recht cieraedt, van 't Princelijck gesticht.
Selfs groot Brittaenschen Koningh, heeft met d' eeren Kransse Hem Ridderlick verciert // En Koninghlijck beloont, Den Cousebant met, Honi soit quy maly pense, Dien jonst'lijck hem gestiert
Als weerdigh soo gekroont.
Geeft nu van alles danck Hem die 't al heeft gesonden, Van wien 't al vloeyet uyt Springh-ader, ende stroom, Elck denck, hoe swack en kranck Waerachtigh is 't bevonden, Dat, een teer jonge Spruyt Wel wordt een ouden Boom. Ick wensch om 't beste.
Cookies on Poetry Cove