Stem: Fortuyn ghy doet mijn sinnen. AEnhoort ghy Mans en Vrouwen 't Zy Jonck of oudt bedaeght, Men sal de Bruyloft houwen Al van de Bossche Maeght, Die in voorleden tijdt, Soo dickwils is gevrijdt, Nu heeftse moeten trouwen Al ister menigh spijdt.
Binnen drie hondert Jaren Soo is den Bos vermaert,
Gevrijdt van veel Minnaren Soo die Chronijck verklaert, Sy heeft haer eer bewaert, Elck een kloeck wederstaen: Sy heefter wel dertigh Vryers Ongetroost laten gaen.
Wanneer men heeft geschreven, Duysent ses hondert Jaer: Negen-en-twintigh even, Op Mey avondt dats klaer, Quam Prins Hendrick eerbaer, Al voor den Bos playsant, En heeft dat Bossche Maeghdeken, Terstondt die Mey geplant.
Die Mey die stondt ontloocken Seer lustigh in haer fleur, Haer Bloemkens krachtigh roocken,
't Gheele Brabandt deur, Die Maeght lagh in doleur, Sy maeckten grooten rou: Dat sy haer Maeghdom laten most, Aen den Prins van Nassou.
Veel Graven ende Heeren Capiteyns en Luytenants, Quamen dees Maeght vereeren Sy maeckten daer een Krans, Die Bruydt die most een dans, Al wast haer lief of leyt, Men ginck die Bruyloft houwen 't Bancket worden bereydt.
De Krans die was seer cierlijck, Gemaeckt in korter stondt: Men gingh daer door playsierlijck, Thien uren gaens in 't rondt,
Die Maeght lagh heel doorwondt: Sy was in groote pijn, Dat sy in haren Ouderdom, De Bruydt sou moeten zijn.
Sy lagen in vijf Troppen, Rontom den Bosch vergaert, Wel tachtentigh duysent Koppen, Te voet en oock te paerdt, Elck een was onvervaert, Sy speulden ongetreurt: Ontrent wel twintigh Weecken Heeft daer die Feest geduert.
Prins Hendrick van Nassouwen, Speelden seer fraey ten toon, Graef Ernst saghmen niet flouwen, Graef Willem oock in Persoon; Met mijn Heer van Brederoon,
Princen als een Krijghs-Helt: Met heel en half Kartouwen, Rontom den Bosch in 't Veldt.
Hoe schoon datmen daer speelden, En elck een deed' zijn best: Het Meysken seer krackeelden, Sy wou niet wel ter Feest: Sy most noch op het lest, 't Was tegen haren danck, Op den eersten September Deed' sy haer Kerck ganck.
De Bruydt die werdt geschoncken Wel lustigh Engels Bier, Franssche Wijn heeft sy gedroncken Ten was haer geen playsier, Het Brabants Meysken fier, Heeft nu den Rock gekeert,
Prins Hendrick van Nassouwen, Heeft haer Geusen geleert.
Wat helpen nu u Schanssen, En u sterckheyt vermaert: Ghy moet met my eens danssen, Een Hollandtsche Gaeljaert, Nu zijn wy twee gepaert; Mijn Bruydt weest wellekoom, Ghy sult noch vreught genieten Van den Oranjen Boom.
Hoe waert ghy alsoo trotsigh Daer ick u min op Eer, Spijtigh, hovaerdigh, grootsigh, En neemt van mijn u keer, Ick heb door liefden teer, Gegaen soo menigen ganck: By dagen en by nachten
Ghy weet my weynigh danck.
Edel Prins van Nassouwe Verstaet mijn woorden klaer, Dat ick u niet mocht trouwen, Dat is d' oorsaeck voorwaer, Mijn Vrienden allegaer, Wildent gehengen niet, Had ick mijn eygen vooght geweest, 't Waer over langh geschiet.
Nu komt mijn Bruydt mijn schoone Mijn lief die ick bemin, Voorwaer ghy spant de Kroone, Ghy zijt min hert mijn zin, U bescherm Heer ick bin? In spijt van mijn Vyandt, Ghy sult in vreughden leven, Houdt u altijdt constant.
Breda, Antwerpen mede Die zijn van herten bly, Om dat gy zijt getreden, In den Echten-staet met my, Sy sullen seggen, sy U volgen metter daet, Veel gelucks sy ons wenschen, In onsen Echten-staet.
Nu singht een Liedt van Glory, Ghy Lief-hebbers getrou, Looft Godt voor zijn Victory, Prijst den Prins van Nassou: Dat hy Godts Woordt op bou, En dat in Liefde soet, Laet ons in deughden groeyen, Gelijck die Claver doet.
Cookies on Poetry Cove