Op de Stem: Pier la la lagh in de Kist. KOmt Vrinden luystert na dit Liedt, Dat ick u Singen sal, Dat binnen Leyden is geschiet Van twee die met geschal, De geen die horens op den Kop Malkander gingen setten op, Die sy gewilligh Fa, la la, Droegen soo voor en na. Den eenen had een Vroutje fris Die somtijts wel een reys, Door abuys buyten de Pot Pist Doch haer man wiert dit wijs En waerschouden den Hovenier Dat hy sou laten dit ghezwier, En ’t Spel van Toere la, la, la, la, En ’t Spel van Toere la, la. Maer desen Hovenier voornoemt Die sweert in tegendeel, Voor sijn Gekroonde Swager roemt Dat hy sijn Vrouw geheel, Sou konnen, noch te laten niet Want voordeel hem van haer geschiet, Door somtijts eens van Fa, la, la De speelen voor en na. Ja siet het Kint dat ghy hebt nou, Ghy meent daer van de Vaer, Te wesen, doch ick u waerschou Ghy zijt het nergens naer, Doch wilt u hier niet in verslaen ’t Werrick heb ick u voor gedaen, Doch ick schenck u de Kroon, tot loon, Weest Vader van mijn Soon. Dat Lieght ghy schellem in u hart (Soo sprack den man verblint) Want ick heb alleen deel en part In ’t maken van dit Kint:
Het kijven rees aldaer soo grof, Want niemant niet wou leggen of De Hoorens van de kop, maer op Houden voor al voor de fop. Doen nu dit kijven was gedaen, Den Hovenier versint, Is by dees man sijn vrou gegaen En sprack hoort Lief bemint, Komt laet ons Rijden met pleysier Na buyten met een groote swier, Tot spijt van uwen Jan, en man, Die Horens dragen kan. Ter kerremis Reden sy snel Van Reyns-burrigh te saem, Hy speelden met haer poesjenel Dat haer was aengenaem, Want hadde sonder achterdocht Een bet voor hun beyde versocht maer luckten niet van Fa, la, la, Als ghy sult hooren dra. Haer man had dit fraey al geloert, met een macker drie vier, Van Leyden na Reyns-burrigh voert En sochten met pleysier, Tot men sijn vroutje vind, gants maet, Die hem met hoorens kroonen gaet, Daer lag dit venus kint, verblint, Naeckt met haer lieve vrint. De man verstreckten daer vulcaen En sy venus sijn Wijf, maer mars den Tuynier moster aen Die schonck men knuppels stijf, Vulcaen die riep, o! Hovenier Set ghy u bloemen met pleysier, Soo in mijn eygen Hof, te grof, Soo in mijn Hof. Den Hovenier bad om quartier Dat hem noch wert gejont, maer van sijn Pluympjes niet een fier Hy met hem dragen kont,
Want siet den man riep schelm stijf, Dees kleeren hebt ghy van mijn Wijf Voor ’t spel van Toere la, la, fa, la, Voor ’t spel van Toere la, la. Dus moest hy als een Naeckte vinck Weer om na Leyde toe, Is dit te kermis gaen? dat stinckt Bent ghy dit oock niet moe, Ghy siet die ghy eerst hebt gekroont, Dat die u weder nu beloont, Door ongebrande As, te Gast, Op uwen geylen bast. Dus keerde venus met Vulcaen Ook wederom na Huys, maer vrint meent ghy dat nu gedaen Zal wesen uwen Kruys, maer doch dit is een rechte plaegh Voor die gewilligh Horens draeght: Wilt die dan willigh gaen, voortaen Vry dragen onbelaen.
Cookies on Poetry Cove