Op de wijse. Beata immaculata. MYn Heere, mijn Godt mijns herte, Mijn deel, mijn eeuwigh lot, Mijn trooster in druck en smerte, Mijn Bruydegom, mijn Godt: V stemme soet, Heeft mijn ghemoet Ontsteken met der liefden gloet. Heer’ hoe sal ick dogh verghelden Al u weldaden groot? V leven ghy voor my stelden, Voor my storft ghy de doodt. G’hebt my ghewrocht, Met bloedt ghecocht, En tot u lieve Bruydt versocht. O liefde gantsch onghemeten, Dat ghy Godt my bemint!
My, die u dick heb vergheten, My, u onweerdigh kindt. Wat sal ick, Heer’, V gheven weer, Voor dese groote liefd’ en eer? Wt ‘s wereldts listen en laghen, En uyt des duyvels net, Hebt ghy my selver ghedraghen, En met u wacht beset: O wijsen raedt! O goeden staet! O wegh, die recht ten hemel gaet! Adieu dan des vleeschs ghenuchten: Wegh silver, gheldt, en goudt: Wegh alle dat ‘thert in suchten Van mijn Beminden houdt: Wegh hooghen staet, Wegh schoon cieraet, Wegh ‘swerelts goedt, dat haest vergaet. Komt Iesv, die met u minnen Mijn hert hebt heel doorwont, Mijn ziele, mijn hert, mijn sinnen, Gheef ick door dit verbondt: Neemt desen pandt Van u Bruydts handt, Die door u liefde queelt en brant. Wanneer doch sal ick ghenieten V, Bruydegom voor al?
Och! sal ick langh traenen ghieten, In dit traen-vloedigh dal? Mijn herte haeckt, Mijn ziele snaeckt, Tot dat sy by u Heer’ gheraeckt. Maer want ick hier noch moet beyden, Doet my soo leven nu, Dat als ick van hier sal scheyden, Recht komen magh tot u. Mijn Bruydegom schoon, Der maeghden croon Verleent my in des hemels throon.
Cookies on Poetry Cove