Op de wijse: Ick wil my gaen vermeyden. WAer ick my weynd’ oft keere, Ick sie ‘tis ijdelheydt: Des wereldts wel-lust en eere, En al dat mensch hout in weerde, Wat is het dogh? Dan soet bedrogh? En niet anders dan slijck en eerde. Wat wilt men hier dan beminnen Dit kranck verganckelijck goedt? Dat van den Heer’ treckt ons sinnen, En dickwijls sondighen doet:
Het en kan ons dogh niet versaden: Want ‘swerelts lust Gheeft ‘thert gheen rust. O seer wijs die ’t al kan versmaden. De wereldt is Godt meest teghen: Die daer rust soeckt, vinter gheen. In u, o Godt, is gheleghen Ons opperste goedt alleen. De wereldt woude my bedrieghen, En had haet net Open gheset: Maer tot u, Iesv, kom ick vlieghen. Als een duyf met Magdaleene, O Christe, vliegh ick tot dy, En soecke de gaten der steene: Den oprechten steen zijt ghy, Met veel wonden aen’t Cruys gheslagen: Godt, die’k bemin, Laet my daer in Nu rusten, en t’allen daghen. O Iesv, o mijn verlanghen, Maeckt my vande wereldt bloot: Maria wilt my ontfanghen In uwer ghenaden schoot: Tot u beyde neem ick de vluchte. Iesv Godts Soon, Godts Moeder schoon, V te dienen is my ghenuchte.
Wat lof ben ick u, Heer, schuldigh, Die my soo seer hebt bemint? Dat u goedtheydt menighvuldich My maeckt uws liefs Moeders kint? Ick en kan’t niet ghenoegh bedencken: My selven heel, Al ist niet veel, Tot danckbaerheyt wil ick u schencken. Mijn ziel, mijn herte, mijn leven, Gheef ick u, Heer’, desen dagh: Wilt my u ghenaede gheven, Dat ick dogh volherden magh, En my selven soo seer versterven, Dat ick voor loon Der maeghden croon In u rijcke eens magh verwerven.
Cookies on Poetry Cove