Op de wijse. Als voren.
O Dochter uytvercoren,
Mijn alder-liefste Bruydt,
Tot my soo neyght u ooren,
En hoort naer mijn gheluyt:
Als ‘swereldts ydel kout,
Daer van dogh niet en hout,
Komt vlieght ter wereldt uyt.
Ick uwen Godt almachtigh
woonend’ in’t hemel-rijck,
Heb uws gheweest ghedachtigh,
Die maer zijt stof en slijck:
In eene Maghet schoon,
Ben ick Godts lieven soon,
Gheworden uws ghelijck.
Kan schoonheydt u vermaken,
Rijckdom oft edel bloedt,
wilt na mijn schoonheydt haken,
Die ben het hooghste goedt:
Gheen edelder men vond’
Oyt in des wereldts rond’,
Mijn liefde smaeckt soo soet.
Mijn onghemeten minnen,
welck my bevanghen heeft,
wilt neerstelijck versinnen,
Voor liefde, liefde gheeft:
wat ick voor u ghedaen
Heb, wilt wel gaede slaen,
Soo langh uwe ziele leeft.
Weynigh docht my te wesen,
Dat ick verdroegh de doodt.
Voor u Bruydt uytghelesen,
Dat deed de liefde groot:
Waer med’ ick nu verweck
V hert, en dat voorts treck
Tot in mijns Vaders schoot.
Hier sal ick u voorts houwen
Al van mijn huysghesin,
Met mijn ghenaede trouwen,
Mijn duyf, mijn Koninghin:
wel aen, laet varen dan,
Dat u beswaren kan,
Mijn Bruydt welck ick bemin.
V herte wilt my schencken,
Met een gheloft’ daer by,
Wilt op mijn liefde dencken,
Houdt u van sonden vry:
My toch altijdt aenhanght,
Naer my altijdts verlanght,
Wenscht eens te zijn by my.