Op de wijse: Ghy minnaers van Rhetorijck.
‘K Wil lijden sonder verdriet,
Mijn lijden en acht ick niet,
Tot dat sal komen den dagh
Dat ick my verblijden magh:
Want hier en is gheen volkomen vreught
Want hier en is gheen volkomen vreucht
Die ’t hert verheught,
Dan te keeren tot de deught.
Dus vromelijcken strijt,
Jonck, oudt, wie dat ghy zijt,
De deught die staet ten toon,
Loopt snel, en vat die croon:
Soo hebben Godts Heyligen voorgegaen,
Soo hebben Godts Heyligen voorgegaen,
En wederstaen,
Om d’eeuwighe croon t’ontfaen.
Och! wat een groote vreucht
Sal hebben de jonghe jeucht,
Die hier hun vleesch rebel
Hebben werderstaen seer snel,
Den duyvel, de werelt, het aertsche goedt,
Den duyvel, de werelt, het aertsche goedt,
Al metter spoet,
Hebben ghetreden onder den voet.
Wilt dan, o maeghdekens soet,
Den Bruydegom gaen te ghemoet,
Met lampen triomphant,
Vol olie abondant:
Want maegdekens volgen ‘tlammeken na,
Want maegdekens volgen ‘tlammeken na,
Soo waer het gaet,
Om haren maeghdelijcken staet.