Op de wijse: Quand ce beau Prin-temps ie vois, &c. EEns ick aensagh des hemels throon, Blincken schoon, Verlicht door de stralen der sonnen, De boomkens ende velden groen, In ’t saysoen, De voghels haer musijck begonnen. Naer haer natuer houden sy choor Soet ghehoor: Maer wat doen wy aerme sondaren, Die naer Godts beelde zijn ghedaen? Blijven staen, Als oft wy alle steenen waren. Oock d’Elementen houden ganck, In ’t bedwanck,
Sy loopen nu en t’allen tijden: Hoe komt, daer ons is ‘tschoon verstant Ingheplant, Dat wy de sonden niet en mijden. D’aerde brengt oock haer vruchten voort, Door een woort: De wateren klimmen en dalen: ‘Tvier en Locht neemt voor logement, ‘Tfirmament, Maer wy in d’aerde altijdts dralen. Veel dwasen loopen al verkeert, Ongheleert, En soecken hier de breede paden: Den enghen wegh is haer te strangh, En te langh, Wel-lust en kan haer niet versaden. Christus voor onse deure staet Vroegh en laet, Hy klopt, hy waerder gheerne inne: Ontsluyt u herteken met spoet, En weest vroet, Ontfanght hem met een soete minne. Hy roept tot u als tot sijn Bruydt, Overluydt: Comt al tot my die zijt beladen: Ick sal u in mijn wonden root, Kleyn en groot, Ontfanghen uyt milde ghenaden.
Den Phenix die daer hooghe was, Daelde ras, Inden schoot der suyver Kerssouwe, ontsteken met der liefden brandt, Heeft hem pant Ghegheven tot onsen behouwe. Als een bermhertich Pelicaen, Heeft ontfaen Voor ons soo veel bloedighe wonden, Voldaen uyt liefden menichfout Aen het hout Des Cruyces voor al onse sonden.
Cookies on Poetry Cove