dit is die wyse Men hoert daer in des lieuen meyes dagen al doer den berch al ind 1Tys al verdriet daer ick my hene kere ic mach wal droeuich wesen die dach valt my eens jares lanck my en lustet niet langer te leuen
2O bloeyende werlt genoechgelic in mynen dommen synnen gy hebt myn hert soe seer doerwont mit uwer valschen mynnen
3My dochte jae syn genoechgelic der creatueren mynne sy syn nochtans bedriechgelic als ickes my wal besynne
4Die werlt die moet gelaten syn die creatueren vergeten het gaet my naere dan die doet my doncket myn herte sal breken
5Och wie geen liden en heeft besocht die en kans niet wtgespreken hoe wee dat jonge herten doet hoer natuer te breken
6Myn viande syn gewapent hert sy hebben myn herte beclommen sy schieten my al mitter vaert soe mennyge brede wonden
7Sy liggen voer myns herten doer soe fel tot allen stonden sy schieten daer vuerige schutten doer aldoer myns hertsen gronde
8Och lieue here nv weest my by en wylt my niet begeuen ic sal noch in den stryt gaen staen al soldet my costen myn leuen
9Och alle dynck wil ic vaeren laen ende Jhesus mynne verweruen och herte gy moet bedwongen syn natuer ende ghi moet steruen
10Och dat ic ommer steruen moet daer voer vrucht myne natuere sy raet my altoes quaet voer guet dat steruen wort mi suere
11Als ic my kere tot mynen lieue al om syn mynne te leren soe moet ic hebben mennygen stryt tegen myne natuere
12Ick solde soe geerne syn dienre syn dat wort my voel te suere nochtans en wil ickes laten niet hi sals my noch wal loenen Amen
Cookies on Poetry Cove