Bruydlofs-Liedeken; Stem: Fortuyne vals der minne boos. O Ieugt laet vreugt ontspringen soet, Wilt het geselschap doch verblijden,
Met Refereyn en singhen goedt, Soo wat elck kan stelt druck bezijden: Wilt u verblijden // in den gheest, Al die hier zijt ter Bruylofs-feest, Wilt alle treurigheyd vermijden Bid ick u, minst ende meest. Want hier nu twee vergadert zijn, Al in den Echten staet ghekomen, Den Bruydegom met namen fijn Al met zijn Liefste aenghenomen, Al tot zijn Bruydt en zijn Huys-vrouw, Om te leven in Liefden trouw, Tot ’s levens ende met den vromen Christelijck voor elcks aenschouw. In desen soeten Echten staet, O Heere, gheeft haer uwen zeghen, Op dat elck een ten rechten gaet Zijn wandel leyden in u weghen: Want ghelijck Christus met ootmoet ’t Hooft is van zijn Ghemeente soet, Soo moet den Man oock zijn gheneghen Tot haer, als zijn vleesch en bloedt. Noch moeten zy oock passen // wel, Is ’t dat zy de Wereldt vermeeren, Dat haer Kind’ren opwassen // snel Van jonghs op in de vrees des Heeren, Op dat zy moghen zijn vermaert, Een Ranck aen Christum den Wijngaert, Hier toe wiltse doch vlijtigh leeren, Dat gy niet en werdt beswaert. Godt gheef dat u ghebeuren mach Ghelijck ick wensche mijn Persoone, Dat m’u nimmermeer treuren sagh, Dat gun u Godt de Heer ydoone, Die aen het kruys zijn bloedt vergoot, Al voor zijn Liefste Bruydt minjoot, Die wil u Trouwen met zijn Kroone, Daer zijn wy ter Feest ghenoot. Och mochten wy gheraecken daer, In des Heeren Bruyloft vol eeren, Geen droefheyt soud’ ons naecken swaer Wy moeten gaen met Bruylofs-kleeren:
Klopten wy anders, ’t waer te laet, Ghelijck de dwase Maeghden quaedt, Die moesten wedercomme keeren Van den Bruydegom versmaedt. Prins Bruydegom u jeugt // verheugt Al met u liefste Bruydt verheven: Want blijtschap mag met vreugt, in deugt In dese Feest wel zijn bedreven; En wilt dit Liedt in danck ontfaen, Het is uyt Liefd’ van my ghedaen, Ick wensch u een langh saligh leven, Neemt ten besten mijn vermaen.
Cookies on Poetry Cove