Stemme: Den Hemel uyt-ghespannen, &c. Het Nachtegaelken cleyne verheugt de somer schoon Met zijnen soeten sanck In’t wout by een Fonteyne, Daer heeft my een Persoon Geluystert nae ’t gheklanck: Den tijt viel my niet lanck, De wilde dierkens sprongen Al in dat groene dal, De vogelkens daer songhen Lieffelijck over al. In’t wout stont een valeye Verciert met bloemkens reyn Schoon ende triumphant, Daer ging ick my vermeyen Al in dat lustigh pleyn, Daer ick de Liefste vandt: Ick sagh langhs eenen kant Nae my een Maget komen, In witte Zijd’ ghekleedt, ’t Was een so schoonen blome Als ick ter wereldt weet. Doen zy my wert geware Zeer vriendelijck zy loech Met haren rooden mondt, Daer quam in’t openbare Wat liefde zy my droegh Doen ickse trouwe vondt: Mijn herte werdt ghesondt Door die reyn maegt gepresen Want als Helena schoon Zoo docht zy my te wesen Onder des Hemels Troon. Wy ginghen diviseren, Houdende handt aen handt, Als Amoureusen doen: Seer vriendelijc spanceren, ’t Scheen het beloofde lant, Zo lustigh wast in ’t groen: De Mey stondt in’t saysoen, ‘t Wasser vol duysent vreugden Dat door der minnen gloet Ons herten seer verheugden, Denck wat de jeugt al doet. Wy songen daer Musijcke Al op der snaren-spel Melodieus en soet: Wy spraecken Rethorijcke Lustigh sonder ghequel, Met eenen blijden moet; Het wasser al voorspoet
In de schoone waranden, Wy maeckten eenen dans, Mijn Lief vlocht met haer handen Van Roosen eenen Krans. Daer na gingen wy rusten Onder het groene Rijs, Al op dat selve pad: In dit prieel van lusten, Het scheen een Paradijs, ’t Welc vol pleysantheyt was Verborghen in dat gras Daer heeft een slang geseten Die mijn Lief in den voet Heeft doodelijck ghebeten, ’t Welck ick betreuren moet. ’t Fenijn heeft haer bevangen Zy sterf den bitteren doodt, In alsoo korrten stondt: Die daer met spel en sangen En bloemkens in den schoot Fraey was ende ghesondt: Och haeren Rooden Mondt Die wert so bleec van verwen! Al dees wellustigheyt Heeft dees maegt moeten derven, Haer tot sterven bereydt. Nu mag ick wel beklagen Mijner gheboorten-dagh Met tranen menighfout, Nu ick alleen moet draghen Lijden sonder verdragh Hebbende dit aenschout; Hoe seer ben ick benout, Noch moet ick in mijn leven Met eerbare herten koen, Haer doode Wangen geven Uyt liefden eenen soen. O scheyden, bitter scheyden Hoe hert is u ghelagh! Zoo ick ghevoel present: Wy gingen ons vermeyden Noch heden desen dagh, Nu leyt mijn Lief geschent: Och! wat is ’s menschen end? Men siet hem snel verdwijnen Ghelijck den roock vergaen Met droefheyt en vol pijnen, ’t Is hier seer haest ghedaen. Wat baet hier triumpheren Wat baet solaes en vreught Die wy een kleynen tijdt Wellustigh hier hanteren, En nemen ons geneneught Vleeschelijk breet en wijdt? De doodt die volght subijt, Men kanse niet ontkomen, Met haer stralen zy steeckt, Wy worden wech genomen Gelijck een glas dat breeckt. Ghy Amoureuse dieren Spieghelt u hier aen wel, Hoe dat dees maghet schoon
In een wout ginck pleysieren Met sangh en snaren-spel Onder des Hemels Troon, Met haer dienaer ydoon, Hy hiel haer wel in waerden Met des wereldts gheraes, Ny leydese in der aerden En is der Wormen aes. Het solaes deser wereldt En is doch anders niet Dan als een bloem op’t velt: Hoe rijc, hoe schoon beperelt Wy moeten sterven siet, Wie weet zijn tijdt ghestelt? Den mensche wert ghevelt, Het leven moet hy uytten, Nae dat elck heeft ghedaen (Zeg ick in mijn besluyten) Zal men den loon ontfaen.
Cookies on Poetry Cove