Van ’t Kindt van Twaelf Iaren. Het was een Kint, soo kleynen Kint, En een kint van twaelf Iaeren, Twaelef Iaeren, ’t Sou met zijn Boochje uyt schieten gaen, Daer Hasen en Konijntjes waeren, Konijntjes waeren. Het spande sijn Booghjen al soo stijf,
Èn al in de diepste kerve, diepste kerve, Het schooter daer Hasen, Konijntjes doot, Daerom so moestet sterven, mostet sterven. Dat v’nam mijn heer, al van Bruynswijc En hy de dat kleyn kint vange, kleyn, &c. Hy settent op een soo hooghen Kasteel Hy swoer hy soudt doen hanghen, hy, &c. En dat vernam zijn Moederkijn So veer in vreemde lande, vreemde lande, Sy nammer haer silver ende root gout, Nae Bruynswijck is sy gegangen, is, &c. Als zy te Bruynswijck binnen quam Al voor dat Huys staet hooge, Huys, &c. Daer vont sy haer Kint so kleynen Kint, Met twee weenende oogen, weenende, &c. Mijn edelen Heer al van Bruynswijck Wou jy mijn dat kint geven, dat kint, &c. Ick hebber noch Zilver ende Root goudt En dat sal ick jou gheven, ick jou gheven. Iou silver en jou Rooder goudt En dat mach hier niet baten, hier niet, &c. Al wasser zijn halsje van Rooder goudt, Zijn leven mostet laeten mostet laeten. Mijn Edelen Heer al van Bruynswijck Wou jy mijn datkint geven, dat kint, &c. Ick hebber noch seven ghedochters stout En die sal ick jou gheven, ick jou gheven. Iou seven ghedochters en wil ick niet, De drie dat benne Nonne, benne Nonne, De vier dat zijne so Edel Lants-vrouwen Sy blincken tegen de sonne, tegen de Sonne. Mijn Edelen Heer al van Bruynswijck Wou jy mijn dat kint geven, dat kint, &c. Ick hebber noch seve ghesoonen stout, En die sal ick jou gheven, ick jou gheven. Iou seven ghesoonen en wil ick niet De drie dat benne Papen, benne Papen, De vier dat zijnder so Edel Lants-heeren Sy dragen Keysers wapen, Keysers, &c. Als ’t kint op’t eerste trapje trat, Het keeck soo dickmaels omme, &c. Daer sagh het zijn seven ghesusters stout
Van verre gerede comme, gerede comme. Rijdt aen, rijdt aen ghesusters stout, En steect jou Paert, met sporen paert, &c. Had jyder een half uer langher ghebeydt Mijn leve waer al verlooren, waer al, &c. Als ’t kint op ’t tweede trapje trat Het keeck soo dickmaels omm, &c. Daer sach het zijn seve gebroeders stout, Van verre gerede comme, gerede comme. Rijdt aen, rijdt aen ghebroeders stout, En steect jou Paert, met spooren paert, &c. Had jyder een half uer langher ghebeydt Mijn leve waer al verlooren, waer al, &c. Als ’t kindt op’t derde trapje trat Het most noch eens jes Drincken, &c. Het lieter soo menighen natten traen Al in de schale sincken, schale sincken. Mijn Edelen Heer al van Bruynswijck Nou sluyt jou Poorte vaste, Poorte vaste, Morgenochtent eer datter den dag aen komt Soo sel jy krygen gasten, krygen gasten. Smorghens als den dagh op quam De Poorte ginghen open, ginghen open, Doe lacher mijn heer al van Bruynswijc Al door sijn halfje gheschooten, halfje, &c. Mijn Edelen Heer al van Bruynswijc Hoe ben jy nou te moede, nou te moede, Gister avont doe wasser jou halfje, snee wit Nu ist so root als bloede so root als bloede Hoe dat ick nou te moede ben Dat sal ic jou wel seggen, jou wel seggen, Ick hebber niet eenen Vriendt soo groot Die my ter Aerden wil leggen, Aerden, &c.
Cookies on Poetry Cove