Op de Wijse: Deughtrijcke Harderin,, die in, &c. Den Mey die komter ons by // seer bly Den winter kout ons nu verlaten heeft ’t Gheblomte dat komt uyt, en spruyt door Phebus die ons nu zijn wermte geeft
Dianes nachten lang, Boreas stuer en strang, Ons nu verlaten in vrolijckheydt leeft Die Nachtegael singht // dat Geytjen dat springht Het Swalisken sweeft. Godt Pan die sit in ’t Veldt // en telt Zijn schapjes die daer weyden in dat gras Zijn pypjen hy doen nam // en klam Op eenen berg, daer’t seer genoegelijc was Int oog kreeg hy seer dra, zijn soete silvia Die Coridon ontmoete seer ras Hy leydese voort // zy worde verstoort En wierpse in ’t gras. Coridon sprack met lust // ey rust Mijn soete Silvia was aen mijn zy Een suchtjen haer ontvloot // seer bloot Nochtans lockten haer oogen op hem bly Coridon sprac haer toe, wel soete beckjen hoe Ick bender niet veer, sucht gyder om my Nu segt harderinne, wat quelt u de minne Verklaret my vry. Och neen ten is dat niet // maer siet Mijn Schapen zijn verstroyt hier in dit dal Een Lammeken ick nu mis // ghewis ’t Is voor mijn jonger hert groot ongeval Coridon laet my gaen, silvia blijft wat staen In ’t ruysschende Bosjen is geen geschal ’t Is niet dan gewoel // van bladeren koel Ach maeckt my niet mal. Och siet daer ginder veer // eens neer De Harders hebben daer de Mey geplant Die niet en plucken off // het loff ’t Welck groeyt en bloeyt, langhs aen den Waterkant Aensiet doch eens hoe soet Een Nimphjen haer Lief ontmoet Door ’t sien voel icker den Minnen-brant Noch lijd’ ick int hart, So grillige smart En blijf noch konstant. Den Mey ick presenteert // ter eer Aende Princes die mijn jong hert doorwnt Die soete Veldt-Godin // ter min Van u dienaer versmaet tot alder stont, Aensiet doch eens met lust,
Hoe dat Coridon kust Zijn Silvia minde, en Trou haer jont, Och Maegdeken fijn, Verlost my van pijn Soo leef ick ghesont.
Cookies on Poetry Cove