Stem: O Paris wreet.
Doet u Dienaer bystant, In Liefd’ ghetrouw En wilt hem niet beswijcke Maer biet hem eens de hant Want zijn hert dat brandt Welck swaerlic is om tijden, Als het u belieft schoon lief Soo kondy my verblijden. Pyramus die Verlanghde alsoo seere Al nae de liefste schoon: Maer ick verlangh Nae u Lief noch veel meere, In’t hert spant gy de kroon, Onder eenen boom By een fonteyne reyne, Daer de wilde Leeu ydoon Haer jongh leven eynden. Met swaer ghepeyns Moet ick eylaes nu treuren Nacht ende dach seer swaer: Mocht ick voorwaer Mijn selven avonteuren Om te verwerven haer, Zuyver ende klaer Zoo zijn oock al haer leden, Zy heeft een so fieren gangh Och of zy waer Als Medea de schoone, Op my alsoo verlieft, Die om Iason Leedt pijn in ’t hert ydoone, Doen hy den strijt aen hief: Want hy heeft besuert ’t Welc noyt en was begonnen Hy heeft door sijn liefs persoon Het gulde Vlies gewonnen. In eerbaerheydt Suldy aen my bevinden Troywheyt tot in den doot, En ick sal u
Houden voor mijn beminde, Suyver mondeken roodt, Liever ick doodt Voor u hebbe te sterven dan schoon liefste lief minjoot U bly aenschijn te derven Ghelijck certeyn Het Tortelduyfken kleyne Dat van zijn Gapken scheyt, En treurt alleyn Op eenen boom in ’t pleyne Die hy daer vindt bereydt: Want zijn hert dat schreyt Met inwendighen rouwe, Zo doet oock dat jonck heer mijn Om u mijn schoon kersouwe Oorlof hier mee Maeghdeken suyverlijcke, Princesse excellent, En acht doch niet Nijders tongen vriendlijcke Die u komen omtrent: Maer u van haer wendt En stelt al u betrouwen Op den almoghenden Godt Ten sal u niet berouwen.
Cookies on Poetry Cove