Stem: Den Heer die moet ick loven. Om jalousy te schouwen Sult ghy weten hoe Cephalus quam in rouwen, Dat benijde doe Procris zijn Lief Die hy trou had gesworen, Die door nijders ong’rief Mistroostigh ging verloren. Cephalus nae ’t gewagen, Of Delias weerdt, Gingh dagelijcks uyt jagen, Zonder Hondt of Paerdt, In een Bosschagie dicht, Tot loopen hy hem snelde, Daer hy met zijnen schicht Menigh Wildt neder velde. Vermoeyt sijnd int gemene Van jaghen hy quam, In een Kommer alleene Hy zijn ruste nam; En hy riep tot den Windt:
Komt en wilt my verkoelen Ey Aura Lief beminde Laet my solaes ghevoelen. Eenen Quidamversteken In den bossche lagh, Cephalus hoord’ hy spreken Die hy niet en sagh: Dus meenende dat hy Met Aura int seceete Alleen boeleerde vry, Dede Procris de wete. Procris gants vol onwaerden Hoorden dit bedrijf, Viel in onmacht ter aerden; Wee mijn arm Wijf! Zal ick in’t ghepijn Van mijn Lief met geschille Aldus verstooten zijn Al om een anders wille. Cephalus met verlanghen T’huys komende daer, Al wat hy had ghevanghen Brocht hy Procris: maer Zy nam voor hem siet Van dese loose laghe Hem te segghen niet Voor dat zijt selve saghe. Des morgens vroeg als ’t paste Cephalus vermaert, Nam zijnen schicht en raste Hem ten bossche-waert, En Procris zijn Lief Quam daer den Quidam seyde Secreet als eenen dief, Cephalus zy verbeyde. Cephalus als te vooren Nae ghewoonte sprack: Komt Aura Lief verkooren, Ghy zijt mijn ghemack. Dit werdt haest verstaen Van Procris, die ’t besuchte, Roerende in de blaen, Maeckte eenigh gheruchte. Cephalus meende puere ’t Was een Dier ’t welc liep, Schietend’ op avontuere, Amy! dat zy riep: Daer sagh hy terstont Zijn Lief liggen in smerte, Doodelijck ghewondt Met den schicht in haer herte. Hem dogt als man weemoedig Dat zijn herte brack, Als hy den schicht seer bloedigh Uyt haer wonde track: Maer als zy den sin Van haer komste verhaelde, Verstont hy datse in Den naem van Aura dwaelde. Om kussen hy haer wende, (Wie ’t benijde loos) In zijne armen ende Zy haer leven broos;
Al dit lijden benout ’t Aensien heeft hem verdroten Noyt Iagher in het Wout Heeft leeder Wilt geschoten. Prince, door’t licht gelooven Quam die ongheval. Laet u doch niet verdooven, Zijt ghewaerschout al: Om te mijden ’t fel Fenijn der quade Tonghen, Dient dit Liedeken wel Dickmael van ons gesongen.
Cookies on Poetry Cove