Op de wijse: Al mijn droefheydt moet ick klaghen. Adieu Haerlem schoone stede Wijt vermaert en seer pleysant, Daer elck mach leven in vrede Nae zijn lust seer triumphant: Adieu Vrienden alghelijcke Willet doch nemen in ’t goe Dat ick dus uyt Haerlem strijcke Want ik ben de weelde moe. Adieu Vader ende Moeder Om te trecken heb ick lust Godt den Heer is mijn behoeder Daerom weest niet ongherust: Adieu Broeders groot en kleene En Susters leeft als de vroe Adieu mijn maets alghemeene, Want ick ben de weelde moe. Adieu Hans Robijn verheven Adieu Francoys Soete fijn Ioos van Nefte daer beneven En Ioris Vermeers devijn Dat ick dus van hier vertrecke Is van weelde dat ick ’t doe Adieu mijn Maet Hans van Hecke Want ick ben de weelde moe. Adieu Hans Meeuwels ydoone Adieu oock Hans Berenaert Vincent Goemaer, en Hans Boone Adieu oock Nijs Everaert, Iaques Hueryblock eendrachtigh Armoede staet my nu toe: Armoede ben ick deelachtigh Want ick ben de weelde moe.
Adieu Hans de Smet eerweerdigh, Adieu Hans Huyvetter oock En Fransoys Veraert expeerdich Adieu Abraham de Kroock En Guilliam Geyns ghepresen Van weelde dwinght my de Schoe: Adieu mijn maets uytghelesen Want ick ben de weelde moe. Adieu Ionghmans goedertierich Die hier niet en zijn ghenaemt: Adieu Dochters seer manierich Wilt leven ghelijck ’t betaemt: Adieu Maets aen allen zijden Armoede wert my een roe Om my daer me te kastijden Want ick ben de weelde moe. Prince mijn Vrienden loyalich En mijn lieve Maets minjoot Een gheluckigh leven salich Wensch ick u uyt Liefden groot: Dit Liedt moest ick u noch schincken Al had icket met den bloe Moeten schrijven, sonder mincken Want ick ben de weelde moe.
Cookies on Poetry Cove