Op de Wyse: Spangolette. Kond’ ick eens recht bedwinghen Mijn vlieghend’wilt ghesicht Maer door ’t misbruyk der dinghen Is ’t hert onstaedigh licht ’t Lust altijdt naer wat vars, Veranderingh is soo goedt, ’t Nieu maeckt my ’t Oude wars O ’t veranderen is soo soet Dat word’ ick vroet, Als men ’t soo doet Met wanckelbaer ghemoet. ’t Oogh deed’ mijn korts beminnen Een frissche suyver Maeght Een bruyn-ooghs Coninginne Heeft dees weer haest verjaeght, Heur hayr was lanck en blont Haer Ooghen fijnder als Git In haer lachende mondt Staen Tandekens Snee-wit Zoo blanck als dit // Is oock elck Lidt Dat aen haer Lichaem sit Alst hert al heeft verkreghen ’t Gheen d’Ooghe gheeren siet De reden seyt daer teghen Voorwaer ten dient u niet, Bedenckt wat ghy verkiest, Aensiet wat ghy begheert, Hoe haest zy verliest Daer ghys’ om acht en eert, Schoonheydt verkeerdt Versochtheydt leerdt Ghy mint dat u meest deert. Doe heb ick een verkooren Die my wel nut zijn sou Een deucht-rijck wel-ghebooren Bescheyden wijse Vrou,
Recht is het dubbel rou Als het komt aen den dach, Die mooghen niet en wou En wil, en niet en mach, Ick wil wel ziet, Maer zy wil niet Dus blijf ick in’t verdriet. Dit duerd’ eenighe poosen Dat ick soo was belaen Men seyt soo schoone Roosen Wassen alsser vergaen, De Schepen af en aen Zijn vast in een weerdy Wat wil ick my dan verstaen ’t Versoeck is immer vry Voor een Ghesel, Dus denck ick snel Wil d’een niet d’ander wel, Ick koos een Meysjen aerdich, Van minnelijck ghelaet Van Leven heel eerwaerdich Van middelbaren staet, Beleeft en heus van praet Oprecht Vriend’lijck en Trou Maer buyten haer Vrienden raet Zy gantsch niet doen en wou En ’t was haer sin, Maer niet te min Soo derf ick mijn Vriendin. Al moet ickse verliesen, Ick set daerom gheen smert Ick maeck door mijn verkiesen Een Gasthuys van mijn hert Veranderingh van Spijs Maeckt lust en Apetijt, ’t Veranderen icker seer prijs Ick verander al metter tijdt Men vinter soo veel Schoon, Rijck, end’ E’el Ick krijghe oock haest mijn deel.
Niet langh op een’, soo wortmen niet dol, Ick geef d’een om d’aer, en dats oock best, Daer isser meer, de Weerelt is vol, En elck krijght de zijn noch op het lest.
Cookies on Poetry Cove