Stemme: Eylaes Fortuyn ick mach nu wel, &c. Geen mens en weet wat hem genaect Dat heb ick nu bevonden Wanneer een Schip op Klippen raeckt Zoo gaet dat vaeck te gronde:
Wanneer een Minnaer mist zijn Bruydt, En eeuwigh die moet derven, Zoo barsten hem de traentjent uyt, Zo naeckt hem ’t droevigh sterven. Doch ’t sterven is soo bitter niet Als ’t Leven dat ick Leye: Want my groot onghelijck gheschiet, Datmen my niet en geve Die ick soo seker had gemeendt: Maer haer van my gaen leyen, Mijn teere Ziel inwendigh weent Mijn hart doet niet dan schreyen. Sy die my Trouw geswooren had En ick haer van ghelijcken, Zy was naest Godt mijn waerste schat, Zy liet haer trouwe blijcken, Zy was mijn Zieltjes Medecijn, Zy was wat ick sou wenschen, Zy was ’t vermaec, en vreucht van mijn Men vondt noyt liever menschen. Waer dat ick was, sy wasser oock, In vreucht verdriet of lijden: Sy vreesde niet het hels Gespoock, Iae trad voor my ten strijden, Sy ginck haer Vaeder en Moeder af Om mijnen ’t wil alleyne, Ontziende onghena oft straf, Zy hielt my van het weyne. Och als ick overdencken gae, Wat sy my heeft beweesen, En dat ick hier alleynen stae, En zy vol anghst en vreesen Zoo tast ick schier mijn selven aen: Ziet daer ick sal ’t volbringhen, Ick moet doch nu verlooren gaen, Ick kan my niet bedwinghen. Bereydet u mijn vrome Ziel, Bereydet u tot scheyden, Die my teghen haer danck af viel, Die wil ick gaen verbeyden, In d’hoogen Hemel Godes Throon, Daer d’ Enghelen vercieren
Voor my, en mijn Princesse schoon Kransjes van Lauwerieren.
Cookies on Poetry Cove