Stem: vanden ouden Hillebrant
Zy gingh den Boogaert omme Met een soo droevighen sangh, Tot hy haers Vaders tooren Die zijder ghesloten vant, Och wachter sey sy wachter van mijn En wout ghy myn uytlaten Ten souder jou schade niet zijn. ’k En wil jou niet uytlaten Ghy benter soo schonen wijf, En of jou yets misquame, ’t Soud kosten mijn jonger lijf. Mijn en sal niet miskomen, V en sat niet misschien, Drie uertjes voor den daghe Dan sulje my wederom sien. Drie uertjes voor den daghe Zoo singghter dit droevigh Liedt, Dan sal ick weder komen Tot desen Tooren siet: Al dieder verhoolen te vryen plagh, ’t Is tijdt maer datse scheyden Ick sieder den lichten dagh. De Sterren hooghe saten, Het Maentjen seer klare scheen, De Maghet het haer halen Op eenen blaeuwen steen, Aldaerder dat klare watertje spranc Daer by soo stondt een Linde Daer de Nachtegael sat en sanck. O Nachtegael kleyn Voghel
Wout ghyder mijn bode wel zijn En vlieghen tot den Ruyter, Den alderliefsten van mijn, En segghen dat hy komt altijdt, Ick sal hem hier verwachten By desen Tooren schier. En dat verhoorde een Dwerch Die achter den bergh lagh, Hy keerden hem soetjes omme, En hy boodter haer goeden dagh Ick bender een bode tot u ghesent Van een soo stouten Ruyter ’t Weet niet of ghy hem kendt. En soud ick hem niet kennen, Ick ken hem veel beter dan ghy, Had ick hem soo wel niet ghekennet Ten soude mijn schade niet zijn. Den Dwerch nam de Maghet By haer snee wijser handt, Hy leydese maer soo verre Tot daer zijn Moedertje vandt; Och moeder dees maget hoort mijn alleyn Ick vondse gister avondt Op eenen blaeuwen steyn. Woude ghyse gister avondt Op eenen blaeuwen steyn, Zoo brenghtse wederomme, S’en hoorter dat’s jou noch mijn, Zo brengtse weder al sonder v’drag, Daer sullender noch drie om sterven Eer datter aenkomt den dagh Den Dwerch nam de Maghet By haer snee witter handt, Hy brachtse wederomme Daer hyse eerstmael vandt, Daer lagh haer lief en hy was doot Met ’t swaert al in zijn zijde, Van bloede soo was het roodt. Och leght ghy hier verslaghen Al om de wille van mijn, Nu wil ick wederom sterven Al om de wille van dijn, Zy nam dat mesje al by de knoop, Zy stacket in haer hertje, Was dat gheen groote malloot? Den Wachter op den tooren Hoe luyde was ’t dat hy sanck, In drie-en-dertigh Iaren Noyt nacht en viel my soo lanck. Al dieder verholen te prysen plagh ’t Is tijdt maer datse scheyden, Ick sieder den lichten dagh. De Moeder op haer bedde, Op haer bedde was ’t dat zy lagh, Zy hoorden den Wachter singhen Met een soo droeven gheklagh. Och man wat leyt is ons geschiet! En onsen lieven Wachter Suight een soo droeven Liedt. De moeder van haer bedde, Van haer bedde wast dat zy Zy ginck van bedt tot bedde Haer dochter zy niet en vandt: Och man wat leydt is ons geschien En onse lieve Dochter En die en vind ick niet. Zy namen den wachter gevangen Zy leyden hem op den dis, Zy lieten hem houwen en kerven Ghelijck een Brasem vis: Och waerom hebben zy dat gedaen? Om dat gheen Konincks kind’ren Meer uyt avont-spelen souden gaen.
Cookies on Poetry Cove