Op de Wijse: Van den Gardiaen. ’t Hert is met druck bevangen seer, Waer duysendt Gulden mijne, Ick en sou niet verlanghen meer Om weer Pover te zijne, Een Mensche sonder goet, Alst hert is vol hooghmoet Vindt hem dickmael in pijne d’Eervarentheydt ons dit wel leert Gheen klaer bewijs wy v hoeven
Dat dit spreeck-woordt sou zijn verkeert, Want veele met bedroeven Moeten in desen tijt, Met inwendigen strijt (Godt betert) nu wel proeven. Meest altemael met groot verdriet Die nu voor huere Weven, Doch principael die anders niet Hebben om by te leven, Al is ons herte groot, Mijn heere vander noot Doet ons suchten en beven. Het gaet heel slecht voor baes en knecht Alsoo men wel mach hooren Maer daer men vecht die onderlecht Macht wel gheven verlooren, Want hout hy hem niet mat, die boven leyt die vat Hem wat al by zijn ooren. ’t Is met ons knechten soo ghestelt Wy zijn in dese daghen Van onse Baesen noo ghequelt, Maer willen zy ons plagen Wat sullen wy toch doen? ’t hert sinckt ons inde schoen Wy moetent wel verdraghen. Die Basen zijn van ons gherieft Of zy schier waren Heeren, Wy moeten doen wat haer belieft Daer valt gheen appelleeren, Wy zijn ooc niet rebel, En noch al evenwel Willen zy ons kasseeren. Zy slaen den Loon gheweldigh of Dit moet soo gaen zijn ganghen Hier mede maken zy ’t te grof Als wy gheen gelt ontfanghen Want stucken krijgen wy, voor onsen loon, die zy Ons hoogh en duyr aen hanghen. Maer wy konnen die niet soo dier Als zy ons staen, verkoopen Hoewel dat wy als aesen (schier) Naer ons uyt-draghers loopen, Om te gheraken guyt, Noch kanmen het proffijt Aen onse Neus wel knoopen. En noch ist veel beter als niet, Mochten wy ’t Werck maer houwen,
Som loopen leegh, O! groot verdriet, Quam ick in dit benouwen Dan most ic mijn gelooft, seer jammerlijc het hooft Met beyd’ mijn handen krouwen. Soo langh ick Weve weet ick raet Om ’t nochte houwen draeyen, Maer moet soo lustich sach nae saet Heel spaerich leeren zaeyen Als boeren doen op ’t velt, oock die my quelt Moet ick met woorden paeyen. Noch segghen ons Baesen vailjant, om gelt Dat wy veel beter vaeren Dan zy, maer ’t is groot onverstant: Sy hebben zijd’ en garen En handeling van ’t goet, Waer van sy zijn ghevoet, Niet hebben doet veel sparen. ’T is al te grooten onderscheydt Ons by haer te ghelijcken Doch die Baesen in sonderheydt Die noch sonder beswijcken, Hebbent geloove dat, zy in het Garen-vat Noch al te met wat kijcken. Al is ’t ghewin van haer vry kleen, Daerom som niet en kreucken, Beter ander mans goet dan gheen, Dit zijn de oude spreucken, Sy gaen (’t is haer manier) Noch altemet te bier, Versien noch wel haer Keucken. Haer solders vol Turff ende Hout De Kas vol Wol en Linnen, Daer by oock Speck en Vleys in ’t Sout Diedesen kost beminnen, Doe butter ende kaes, wy kalissen (eylaes!) Moghen soo grof niet spinnen. Want wy zijn dickmaels gheldeloos Hoe seere dat wy braken, Magher-man woont by ons altoos Draegt sorge voor ons kaecken, Dat zy niet worden breet, hout ons ooc wel gekleet En dat met weynigh Laecken. Waer ick eens Rijck, had’ ick een reys Vier of vijf hondert Kroonen,
Ick sou gaen koopen Speck en Vleysch, In stee van Paerde-boonen, Dan mochte ic eten ham ick wou te Sparendam Niet langher blijven woonen. Die Sparendamsche Vruchten al Sijn niet dan magher beten, Wanneer ickse ontvluchten sal En kan ick noch niet weten Daer is noch weynig kans, voor mijn ende nochtans Ben ickse moe ghegheten. Dan toch wy spelen al-te-met Ick sou niet geeren jocken, Op ons manier Panneken-vet, Met Haring oft met brocken, In stee van vleys oft vis, mijn dunckt het beter is Dan blaeuwe pap en brocken. Nu om te komen tot een endt Zoo ons den Heer der Heeren Gheen beter Neeringh toe en sendt Zal Sparendam vermeeren, Veel Baesen sullen haer, Oock mede self voorwaer Daer naer wel moeten keeren. Oorlof hier mee voor een besluyt Wy moeten al vergaren In ’t Schuytjen van Sinte Reyn-uyt Om nae Valis te varen, Mijn heer van Bijstervelt // sal ons nu voor ’t gewelt Van Bachus wel bewaren.
Cookies on Poetry Cove