Stemme: O Fleur van uwen tijdt.
WAer toe, o mijnen Vrient! sijt ghy gekomen?
Wort ghy een Apostaet door't gelt verblint?
Het leven hebt ghy u Juda benomen,
Ach laes ghy uwen Meester soo versmaet?
O Vrient! wat snoder daer gaet gy bedrieven,
Dat ghy met eenen kus my hier verraet.
Met fackels in u hant en veel soldaeten,
Soeckt gy my met opset, wiens harte brant
Van liefde tegens u gans boven maeten,
Dan ick aen u gedaen heb alle goet:
Versteent zijt ghy o Juda Vriendt gepresen
Soo u hart door mijn kus niet wort versoet.
Acht ghy dan meer het gelt? dat ick versachten,
Niet kan u wreet gemoet! ghy soo vergelt
Mijn liefd' aen u betoont? die nog verwagt
Dat ghy sult keeren weer Juda verblindt
Tot my, die stae gereet u te ontfangen,
Als eenen Vader zijn Verloren Kint.
Maer laes! ghy uwen Heer kust om te dooden,
O Juda Vriendt, Kent ghy my dan niet meer!
Dat ghy my vangen komt tot rooff der Joden;
Keer wer voor u noch open staet mijn schoot
Ey wilt mijn liefde Juda niet versmaeden
Eer dat ons eeuwigh scheyden sal de doot.
Certeyn mijn sonden Godt, en mijn misdaeden,
Die hebben u als Judas vaeck bespot,
En met een valschen kus meermaels verraeden,
Waer van ick schult beken hier met ootmoet
En maeck een vast opset my te bekeeren:
Suyvert my dan, ô Iesu met u bloet.