Op het Lyden en Sterven van onse Heere Jesu Christi. Stem: ô Holland schoon, &c. KOmt Menschen weend en zyt bedug’ Doet afstand van uw zonden, Den Zoon van Godt den Vader zug’ Word vol droefheid bevonden In ’t Hofken van Gethsemane: Alwaer hy zyn Gebede dee, Sweet water ende bloede, Dat als Fonteyne vloede.
Hy is benoud tot in der dood, Syn tranen ziet men leken, En hy is in zo groten nood, Komt tot de Apostels spreken, Die hy aldaer ook slapend vond;
Is u myn smerten niet bekent Kunt gy geen uurtje waken, ’k Moet de bitt’re Kelk smaken.
Og ziet zy komen aengegaen, Iudas met valsche moede, Die had den Zoone Godts verraed: Iezus wilt ons behoede, Hy zeide Meester weest gegroet, Gaf Godt een kus zeer vals van moet, Iezus die sprak zeer vrome, Vriend waer toe zyt gy gekome.
Dat gy u Heer en God verraed, En brengt u zelfs in lyden Ik die zo bitt’re pyne smaekt Om u eeuwig te verblyden, ô Mensch denkt hoe wy ook verraen, Ons Godt als wy zyn Woord versmaen, Al door ons booze zonde, Soo raekt ons ziel verslonde.
Iezus die vraegde zeer bequaem, Wie zoekt gy allegare, Iezus van Nazereth met Naem, Ik bent sprak hy komt nare, En vat my aen, en leid men voort, Sy vielen door dit kragtig woord, Agter over ter Aerden, Door Iezus stem vol waerden.
Zy stonden op, vatten hem aen: Iezus liet zyn handen binden, Met koorden vast daer aen gedaen; Gingen zy haer onderwinden, Petrus die wou dat komen voor: En hieuw daer af Malchus zyn oor;
Iesus sprak laet het beteije, Wilt met geen swaerde snyje.
Sy sleepten God gebonden voort: Door velden langs de wegen, Gelyk verwoede honden hoord En peynst dit eens ter degen, Sy bragten hem voor Cajaphas; Alwaer een felle Beul ook was Sloeg Iesus met ysere handen, In ’t aengezigt onverstande.
Iesus verdroeg dit allegaer: Ter liefde om ons zonden, En ons te lyden zonder gevaer; In den Hemel vry ontbonden, Nog hebben zy hem in den nagt, Voor Pilatus en Herodus gebragt; Daer dede zy veel smerte, Door spot in Iezus herte.
Och Menschen! Iesus stort zyn bloed, Aen een Pylaer gebonde: Door zyn liefde in overvloed Leed hy voor onze zonden, Sy geesselen hem allegaer, Syn bloed liep op de Aerde daer, Om ons zielen te wassen, Lag zyn bloed daer met plassen.
Eylaes wat word ’er nog verzint Wat gaen zy nog beginnen, Sy zetten ons Iesus bemint Een doorne kroon met pinne, Al op zyn gebenedyde hooft, Dat hem tot in ’t breyn doorklooft Mensch ’t is u hovaerdeije, Dat Iesus zoo moest leije.
De krullen die gy op u hooft, Steld met u die stellacy, Hebben ons Godt zyn hooft geklooft En doen hem deez’ temtacy, Dat hy moeten roepen na zyn wensch, Ecce homo aenziet den mensch, Is met u schuld belade Komt bid hem om genade.
Hy nood ons ziel ten Hemel feest, Al door zyn Passy moedig, Sy roepen met een blyde Geest: Kruyst hem, kruyst hem maer bloedig, O Sondaers weend over deez’ last, Het kruys word Iesus toegepast, En dat al om ons zonden, Soo krygt hy zoo veel wonden.
Hy word geladen met het kruys, Och het valt Godt zoo zware, O Sondaers wykt en hebt afgrys Wild van zonden bedaren, Siet Christus valt ter Aerde neer, O Mensch aenziet u God en Heer, Wild zyn kruys helpen dragen, En ’t zweet en bloed af vagen.
Och hy word aen het kruys gehegt, Iesus leid voor ons zonden, Den Hemel treurt hier wel te regt! Word vol droefheid bevonden, De aerde scheurt, Mensch blyft gy hart, En denkt niet eens op Iesus smart, Wild u klederen scheuren, Helpt Iesus dood betreuren.
Kom laet ons Godt vallen te voet, Och menschen groot en kleyne:
Iezus is vol genade goet, Hy helpt ons uyt de pyne, Hy storf voor ons aen ’t kruys de dood, Redden ons uyt de helsche nood Iezus wilt ons gelyden, In den hemel met verblyden.
Cookies on Poetry Cove