Op een Bekende Vois.
DIamantslypers nob’ele bazen,
Minnaers van de edele zwier;
Snake bolle door de glazen,
En beschonken door de Wyn.
Ieder toont hem rezoluyt,
Want zy hebben daer braef kluyt;
En zy leven als de Heeren:
Daer nog toe de laetste duyt.
Kegelen kolven en werk speelen,
Dat zy niet bekend en zyn?
Laet de droefheid dan verzette,
En maer drinkt de beste Wyn.
Soene en snappe wat is ’t een pret,
Sy gaen haer wat diverteeren,
En te nagt met nigje op Bed;
Leven zy dan weer als Heeren.
Seker dat is een vreugt voor ons;
Krygen wy briljantjes te slypen;
Die naer groote rooze gelyken,
Dan moeste ’er eene aen.
Den eene komt het Meisje vragen,
Want hy meend het in der daed;
Ik zal ’er myn beste schyven aen wagen,
Soo het maer niet beter gaet.
Hoord myn kameraed eens slypen,
Met zyn tangje in de hand
Ik kan het zeer wel begrypen,
Want het houd niet lang zyn stand.
Lustig meisje draey eens aen:
Want myn steentjes moeten klaer,
Zy moeten te elf uur zyn gedaen,
Dan kund gy naer huis toe gaen.