Gekroond Batavia

Stem: ô Holland schoon gy leeft in vreê. DE Sonden teeld niet als verdriet, En komt haer smert te baren, Die myn levens loop beziet, Van myne kindze Iaren, Tot dat ik voor het hels geweld, In Satans banden ben gekneld,

Die Gruwelen bekoorden, Van diefstal, Menzen moorden

Die vind de waerheid op het lest, Door myn misdaed bewezen, ’k Vrees voor de dood nu als de Pest, Vol ziddering en vrezen; Rampzalig die zyn Levenstyd, Dan tot zyn Ziels-verderf verslyt, Waer door ’t gemoet moet klagen, By nagten en by dagen.

’k Ben deugtzaem, eerbaer opgebragt Door loffelyke Ouders, Om ware deugt by elk geagt Die torsten op haer schouders, Myn Kindsheid en myn eerste Ieugt, En leiden my op ’t spoor der deugt, Tot dat zy na haer sterven, Het hemels gingen erven.

Naeuw was de zorg’ van haer gedaen Of al myn deugt vervlogen, Des Warelds vreugt spoorde my aen, Den Satan kreeg vermogen; En ley my van het regte Pat, Ik vond in ’t Aerds vermaek myn schat, Het geen ik heb verkooren, En ’t Eeuwige verlooren.

De vreugde die verkwisting teeld, Deed veel myn goed verpanden, Waer door ’t Gebrek haest onder speelt, ’t Brogt my tot vrees voor schanden, So volgt het een verderf op ’t aer, Om voor het Tydelyk gevaer En geen gebrek te schromen; Word ’t kwaed haer ondernomen,

De dienstmaegt was wel sterk belast, Om ’t Geld my aen te spreken: Dog myn besluyt genomen vast, Haer Levensdraed te breken: Dus draeyden ik een Strop dees tyd, Om zoo myn allereerste Fyt, Moordadig uyt te voeren, Wiens hert moet niet ontroeren.

Dog ’t myne als een diamant, Vond meelyd’ nog bewegen: Ik had een Mes voort in myn hand, ’k Was in geen zaek verlegen, Sneet haer de Strot voort van elkaer, Voort had ik kokent Water klaer, Dat ik in de Romp deed stromen, Dat ’t bloed daer uyt mogt komen.

Na ’t eerste Gruwel waer ten end En ’t Lighaem weg geborgen; Heb ik tot ’t tweede my gewent, Ik vond berouw nog zorgen, Ging na de Iuffrouw in haer huis, die op die tyd alleen was t’huis: Ik heb een byl gekregen, Daer mee een Slag gegeven.

Myn moord mes was nog warm van ’t bloed, dat ik op haer kwam wetten En ging het mede heel verwoed; Voort op den hals neer zetten En sneed die door tot op ’t Gebeent, Myn boezem die bleef nog versteent, Toen de moordlust kwam te dooven, Begaf ik myn tot Rooven.

Het dierbaer Sillever en Goud, Klynodien en Iuweelen,

Bestond ik onbeschroomt en stout, Voort uit dat huys te stelen: ’k Was ryk beladen met die schat: Waer mee ik na myn huis toe trat En had in ’t minst geen schromen, Als dat het uyt zou komen.

Maer het Lighaem was te groot en zwaer Om dat van kant te maken de list en wreedheid by elkaer, Verzonnen wel haest zaken: Om het van ’t hooft tot aen de Teen, Gelyk een beest te gaen ontleen; dat ik na weinig dagen, In ’t water heb gedragen.

Dog Godt die ’t quaed zomtyds toe laet En ’t goede komt belonen, Wil aen de daders van het Kwaed, Geregte straffe toonen: Sulks blykt aen my, die nu myn tyd, In het Gevangenhuis verslyt: Om loon voor werk te deelen, Voor moordery en steelen.

’k Roep wel ô Godt verhoort myn klagt: Ik heb uw Beeld geschonden, Uw wil weerstaen uw Wet veragt: ’k Ben overstroomt van zonden, ’k Heb wel een schrik voor hel en dood! Maer ’t hart bezwaert door misdaen groot, Kan ’t kwaed nog niet afsterven, Om ’t hemels te beërven.

Myn tyd die loopt nu haest na ’t end, Nu ik zal moeten scheyden Ach Hemel u tot myn dog wend; En wilt myn voort geleyden:

Ik sta hier op de eeuwigheid: Het kruis gewapent voor myn leid; Hier zal ik moeten sterven, Mogt ik den Hemel erven.

Hier moet ik voor den Regter trouw, Myn Lichaem laten breken: Leggen ten toon als een spiegel schouw, Een ieder tot een teken: Myn hooft moet werden afgekapt; Myn regterhand ook af gehakt; Myn voeten alle beyden; Moet van myn Lighaem scheyden.

Myn hals die moet doorsneden zeer: Wie kan zoo’n straffe lyden, ô! Eeuwig magtig Hemel Heer: Wilt my hier na verblyden; Ik sta hier als een zondaer groot: Ontfangt regtvaerdig deze dood: Die my nu valt zoo bange, O Heer wilt myn ziel ontfange.

Adieu myn man myn egte pand: Nu moet ik van u scheiden: Bid Godt om hulp en bystand, So zal hy u geleiden; Adieu myn Kinders lief en zoet, Gy bent myn eigen vlees en bloed Nu moet ik van uw schyden; O Heer wilt myn gelyden.

Gy Christen menschen wie gy zyt, Wilt dit stuk wel onthouwen: Als ook gy Arme en Ryk; Ook mannen ende vrouwen; En spiegelt u aen dit geval, Alhier geschied op ’s Warelds dal,

Houd uw op goede spooren: Dan raekt gy niet verlooren.