Stem: Daar was een Meisje Jonk van Jaren. 1 MOet ik al weder aen het digten, Van yzelyke Straf-gerigten! Van my gelezen in de Crant, Op het quaed zoo volgt gemeenlyk straffen Godts hoogheid kan elk loon verschaffen, En tomen Schurk en Dwingeland
2 Voorleeden Iaer al wat geleden, Sag men de snoo baldadigheden, Een yder Lezer stond versteld! Om eene reeks van snode Fielen, Die op de hoofden haestig vielen, Met overlast en groot geweld.
3 Het Schip van Horen afgevaren, Met Schipper Ketel op de Baren, En Nyenburg alsdus genaemd, Belaen met Duytzers en met Poepen, Die van Verboden Waren snoepen, En stoutheid dee dat niet betaemd.
4 ’t Verhael daer van in druk gegeven, En door een Botelier Beschreven: Meld al hun boze en quade daen! En welke dat zyn om gekomen Door hunne snoodheid niet te toomen, Om welk den Lezer zy begaen.
5 Wat zyn het helsche razernyen, Wat gaet men ’t Heilig regt bezyen, Wat voerd de Zatan niet al uit In zyn vervloekte Hel-genooten? Het quaed zy door het quaed vergrooten, Zoo dat het toom nog teugel stuyt.
6 Maer midden in het feil en falen, Zoo kwam het regt weer boven dalen; Den Muyteling die word gestoord; En met Gestolen Geld en Schatten, Zoo kwam men deze Dieve vatten, En bragtze op gelyk het hoord.
7 Van Lissabon herwaerds gevaren, En wel gekneveld op de Baren: Met naby Tessel aen geland: Op ’t Zee-Paerd dat voor Golf en Stromen
Behouden is met hun gekomen, Bewaerd voor Klippen, Baek en Strand.
8 Moest ’t quaed niet voor het wierd bedreven Van hun bedagt zyn eer het even; Zoo helsch en listelyk volbragt, ’t Verborgen Oordeel van hun daden, Dat zag niet op de straf en ’t quaden: Nog Gods gevreesde Oppermagt.
9 Men pryst het Vonnis van ’s Lands Heeren Die ’t Zee- en Water regt regeeren, Geslagen, met den Hoogen Raed, En een der Opper Admiralen Vertrokken van ’s Lands Water-zalen, Brengt kennis aen den Prins en Staet.
10 De Schepen die door de Zee heen dringen, Die moeten voor de Muytelingen Gevyligt zyn en wel bewaerd; Men moet op alle Mast en Kielen Oog houden op ontaerde Fielen; Van deugd en alle regt ontaerd.
11 Zes van de twintig Muytelingen, Den agtste Mey hun Straf ontfingen, Vier zyn ’er met de Koord gestraft! En twee Gegeesseld. Een op rugge Gebrandmerkt met een Galg of Brugge Een aer met twintig slagen straf.
12 Op dat hun snood en stout bedryven, En stinkend Rif zou duurzaam blyven;
Sloeg men om ’t Lyf een yz’re band, Den quaden Zeeman ten spektakel, ’t Verdiend vermeld in ’s Lands Orakel, Op ’t Zee-Paerd niet ver van het strand.
Cookies on Poetry Cove