Op een Nieuwe Vois.
NIemant hoeft zig vreemt te houwen:
Schoon ik al wat dikmaels vry,
Dat men my nog niet ziet trouwen
Het is tog maer laggerny:
Want die ik het laetste zie
Ik het aldermeest myn dienst aen bie:
Nu an de een en dan weer an de andere;
Want ik meen telkens te veranderen
Mits ik voor het huwelyk vlie.
Gisteren zag ik een Bruynette
Die my byster wel beviel:
Ik boog my onder hare wette;
Ik noemde haer myn tweede ziel;
Maer doen zy was weggegaen,
Was de liefde haest gedaen:
Want ik dagt daer zyn wel anderen,
En ik tragt telkens te veranderen
Het nieuwste staet my ’t beste aen.
Heden heb ik weer myn zinnen
Op een mooije blonden gesteld;
Dog ik zal haer niet lang minnen
Sy houd my niet in ’t geweld;
Sy blyft zoo lang in myn zin,
Tot ik weer een ander vin
Ik ruyl straks den een tegens den andere
En van daeg meen ik te veranderen,
Ik wil niet kwynen door de min.
Noem ik ’s avonds na den eeten
Haer de liefste die ik min
’s Morgens ben ik het weer vergeten,
En ban haer weer uit myn zin
Daerom is zy niet slegt,
Die gelooft al wat men zegt,
Ik vry de een en houd ’t met de andere
Want ik meen telkens te veranderen,
Een gelyk is al te slegt.