Stem: Als ’t begint.
1 ADieu Princes,
Volmaekt en troost al van myn Leven;
Adieu voor eeuwig;
Myn hert en ziel voogdes,
Moet ik u dan verlaten;
Voor eeuwig myn Engelin,
Bant ’t uit u zin,
En toont myn weder min
Myn schoon Godin.
2 Vertrek van hier;
Met al u veinze en u praten:
Wilt myn verlaten
Gy doet myn dit pleizier;
Ik heb in u geen zinne
Om met u in den Egt te treen;
Ik luister na geen reen
En laet myn maer met vreen
En gaet maer heen.
3 Wat hebt gy voor reen,
Dat gy myn dwingt u te verlaten:
’t Kan u niet baten;
De woorde die ik opregt meen
Ik zal u myn hert betoone;
Een spiegel vind gy daer in ’t ligt;
Met u volmaekt gezigt;
Het is waer wat ik u berigt;
Troost maer u pligt.
4 Wat noemt gy pligt,
Ben ik u reets wat schuldig;
Syt zorgvuldig,
Spreekt de woorde niet zoo ligt,
Ik zal u nooit beminnen
Om dat gy wankelbarig zyt,
U min is maer geveinst:
Gy hebt nooit gevreid,
Maer wel misleid.
5 Ik min u opregt,
Geen ander zal ik ooit beminne:
Laet ik dog overwinne:
Geloof het dat ik u zeg,
Geen ander speelt al in myn zin,
Die ik opregt bemin
Als u schoon Godin;
Toont maer wedermin.
6 Het zal zoo zyn:
Want ik wil u maer eerst probere;
Ik zal u eere,
Mits gy zult wezen voor myn:
Myn Lief myn Man verheve,
Tot als de dood ons scheide zal:
Zoo agt ik niemendal,
Hier op het Aerdsche dal
Als u voor al.