Stemme: Nova. CArileen, Ey! wilt u niet verschuylen, In het diepste van het Wout: Maer hoord myn Nimphje hoord; Ey! maer een woord, Van Cloris, Waer op gy u zoo vast betrout, Seg waer heen: En vreest gy niet de Kuylen Daer de Nimphjes-Schakers schyn, dat Zaturlyk gebroet; dat geyle goed Sy schenden zoo menig zoete Nimphelyn! dus Harderesse, Keerd terwyl gy meugd, Weest geen moordresse, Van u eygen jeugd, Maer ziet, ’t verdriet ’t Geen u genaekt, En keerd Eer gy leerd, Hoe de zaturs schaking smaekt.
Nu ’t geviel Gy mogt eens loos ontkomen, Deze splittekootjes list: Door loop of snelle vlugt; Of naer gezugt En dat gy het Bosjes nare wegen wist, Ach myn ziel die takken van de Bomen: Met haer zwaer neerbuygent lof, Daer raekten dan myn hart In u hayr verwart, Wie zouder myn lief, Myn Engel helpen of Tygers nog Leeuwen, Beeren wreet en stout; Die door haer schreeuwen, Dreunen doen het wout, Dat lilt en trilt Van bangigheen, Wie zag U geklag, Dan lieve Carileen.
Kom en kom: En wilt u wreedheid buygen, Al myn Schaepjes schenk ik u Myn huizing en myn stal; Myn al en al: hoe moogt gy Nimphien Nog langer wezen schuw, Keert weer om, Myn staf die zal getuygen, hoe u Cloris trouw bemint Wanneer u lieve woord, Sal komen voort En dat men ons zielkens t’zaem in d’Egte bind;
Als hy zal drukken, Lipjes ende Mond Als hy zal plukken; d’Oorzaek van zyn wond; Ik weet, Met leet Gy zeggen zout, Wat mogt, Onbedogt Ik vlugten dus in ’t wout.
Ag zy keert, Nu is myn staf bepeerelt Cloris loopt u Lief te moet, Myn Hartje word verheugt, En springt van vreugt, Myn zieltje gevoelt het alderzoetste zoet Nu braveert myn min de gantsche wereld Ia den hemel lagt myn toe! Myn zoete Carileen, Myn eenigst’ een, Ik weet nouw wat ik van groote blydschap doe, Laet ik u Lipjes aengename maegt, Drukken haer Tipjes, Nu ’t de Goon behaegt En gy doet vry, Al wat u lust, Gy moet, Nu zoo zoet, Van Cloris zyn gekust.
Suyde Wind Komt met u swoele aessem, Aura ey: Komt met u koelt; Want uyt myn liefjens ligt,
En aengezigt; Een beekje van zweet en heete tranen spoelt, Harders Kind U Hertje snakt naer Aessem; Rust hier onder ’t geurig blos, Hoe zwoegt u lieve borst, Ag dat ik dorst ’k Ontreeg u myn lief tot aen de middel los Rust op de Kruytjes, Of in Cloris schoot, Strengelt u tuytjes Nu met Roosjes Root Op dat Geen blad, U Kranzelyn omvlegt voor in d’Egt Gy Cloris bruyd zal zyn.
Cookies on Poetry Cove