Op de bekende Stem: Verdwaelde Koninginne! Die Christo waert verlooft, Wie heeft u vande zinnen, Dus jammerlijck berooft? Dat ghy verlaet // door valsche preat De Princelijcke wooningh, En voor een pol // zoo iel, soo hol, Versaeckt uw’ God, uw’ Koning. Versaeckt segg’ick met reden (De liefde maeckt my vry) Ter wijl ‘k u sie besteden Aen vleisch, en kettery, Uw’ ziel, uw’ sin // die Christus min
Had aen sijn Kerckbevolen. Ellendig wigt! waerom voor ’t licht, Gesocht zoo donck’re holen. ’t Beliefde God te stichten Zijn Tempel op een berg; Die met haer glans doen swichten Zou t’ongelovig swerg. End’ als een roots // al wat haer stoots Van golven en van baren Quam tasten aen // zou wederstaen, Iae met haer stand vervaren. Een rootse die verduiren Zou, mits haer vaste stel De poorten en de muiren Van d’opgeblase hel. Ziet sulcken slot // was u van God Gebout, om in te leven: En ghy Marot // hebt tot een schot Van swijnen u begeven. Daer niet en is te eeten, Wel tot verdiende straf, Om dat ghy u vergeten Dus hebt, als draf en kaf. Die u bedriegt // verwayt, vervliegt, En voor een ydel teken Van’t Hemels-brood // so soet, soo groot, Laet jammerlijck versteken. Dit zeyd den Heer der Heeren, Vw’ Bruygom Godes zoon: Als ick u had ter eeren Gehuw’lijck aen mijn kroon: Hebt gh’onbedacht // mijn echt veracht, En deur uw’ ketterijen, Mijn reyne bed // ontrou besmet,
Met snode hoererijen. Maer wildy nae de lessen Weer leven van mijn wet; Zoo zuldy mijn Princesse, Zoo zuldy van mijn bed Met peys en vree // weer deylen mee: Met my in alles t’samen. Tot dat uw geest // eens kom ter feest Des eewigs levens. Amen. Verdwaeld dan toch niet verder, Verdwaelde Koningin! Maer keerd weer tot den herder, Die u met heeter min Als voor uw’ val //ontfangen sal, ’t Is aen de minne streken Van’t schaepjen dat // van ’t rechte pad Verdwaelt was, wel gebleken.
Cookies on Poetry Cove