Toon: Poliphemus aen de strande.
NAdien Trijntjes kaeckjes bloosen,
En met roosen,
Op het cierlickst zijn beplant,
Koomt de min heur vriend’lijck strelen,
Om te speelen,
Daer heur hert naer watertant.
Sy scheyt in die soete vlagen,
Ree behagen:
Want een sonderlinge lust,
Maeckt’er wesen heel behoorlick,
En bekoorlick,
Als sy heur Cornelis kust.
Laet’et leck’re bietje bloemen,
Roosen roemen,
Als ‘et heure honingh leeft!
Laet ‘et snorren, laet ‘et rasen,
En sich asen,
Daer ’t geen stoute handen vreest.
’t Magh by dese vreught niet halen:
Want hier stralen,
Son en Maen al even schoon;
Hier vloeyt suycker van de tipjes,
Malse lipjes,
Zijn de min een gouwe troon.
Wat ’s aen ’t eerbre Maeghde leven,
Toch bedreven:
’t Doet de vriendtschap vaeck belet,
Al de vreught van lieve lusjes,
En van kusjes,
Vindtmen op het huwlicks-bedt.