Toon: Poliphemus aen de strande.
SOete Maeghden, stoke-brandtjes,
Waerde Santjes
By de Minnaers aengebe’en,
Schoon ghy hen, met sture woorden,
Vaeck koomt moorden,
Door ‘et scherp en vinnigh Neen.
Maer indien ghy eens mocht smaken
Wat vermaken
Dat de trouw-kus na sich sleept;
‘k Weet dat ghy, met beyd’ u handen,
Naer die banden,
Op ‘et eerste vragen, greept.
Wen de Maeghden heele nachten,
Vol gedachten,
Dickwils mijm’ren, voelt de vrouw
Duysent vreughden om ‘er woelen,
En bespoelen
Heure schoot met vreugdbre douw.
Soenen, sabben, vatten, streelen,
Drund’lick speelen;
Met de armen om ‘et lijf
Van ‘er man; die, ondertussen
Duysent kussen
Steelt, in dartel tijdt verdrijf
Hondert duysent lieve namen
Smelt men t’samen;
Daer m’er dan gestaegh mee noemt,
Datse, door dit heyligh jocken,
Op-getrocken,
d’Aerde voor een Hemel roemt.
Eensaemheydt baert ongenuchten,
Klagen, suchten.
Al de vreughde van de doeck,
Die de werelt kan bedeucken,
Of ‘er schencken,
Schuylt alleenigh in de broeck.
’t Is onmogelick all’ ’t bedrijven
Te beschrijven.
Och! ik dwael. Mijn pen die stuyt
’t Hooft begint te suyse-bollen:
‘k Ben aen ’t hollen.
Leer ’et selfs, en wordt de Bruydt.